Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Ο μόνος δρόμος για την δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη είναι η ενίσχυση της Παλαιστινιακής Αντίστασης


Το Κράτος του Ισραήλ, γεννήθηκε από την ιδέα που είχε ο Θέοντορ Χέρτσλ για την δημιουργία κράτους για τους Εβραίους μέσα στα εδάφη της Παλαιστίνης χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις βασικές παραμέτρους της Ιουδαϊκής πίστης η οποία απαγορεύει στουςΕβραίους να έχουν δική τους πατρίδα, αφού είναι σε εξορία λόγω πνευματικής αδυναμίας να υπηρετούν τον Γιαχβέ.

Αυτό το σχέδιο έγινε όπλο στα χέρια του Παγκόσμιου Κεφαλαίου το οποίο το πήρε και το έκανε πράξη για να επιβάλει τα Ιμπεριαλιστικά του συμφέροντα σε αυτές τις περιοχές. Αυτό το σχέδιο ήθελε ένα νέο κράτος μέσα στην Παλαιστίνη, το οποίο έπρεπε να έχει και λαό που θα του δίνει ζωή.

Η παραχώρηση των εδαφών της Παλαιστίνης από τους Βρετανούς Αποικιοκράτες με την διακήρυξη του Μπάλφουρ, στον επικεφαλής του Σιωνιστικού Κινήματος Ροθτσάιλντ, έγινε η πρώτη πράξη εφαρμογής του σχεδίου. Με αυτόν τον τρόπο, μεταβιβάζονται τα εδάφη της Παλαιστίνης στους Σιωνιστές, από τους κατακτητές της. Αυτή η παραχώρηση, ξεκινάει άμεσα και την, υπό όρους και ελεγχόμενη, μετεγκατάσταση των Εβραίων της Ευρώπης στην Παλαιστίνη

Στην συνέχεια έχουμε τους Παγκόσμιους πολέμους, μέσα από τους οποίους προκύπτει και η συνεργασία ανάμεσα στο Σιωνιστικό Κίνημα και τους Ναζί, οι οποίοι επισυνάπτουν μία οικονομική-εμπορική συμφωνία μεταξύ τους, την στιγμή μάλιστα που ήδη έχουν ξεκινήσει τα πογκρόμ κατά των Εβραίων, την Συμφωνία της Χάαβαρα. Μέσα σε αυτή την συμφωνία υπήρχε στην ουσία η δυνατότητα της ασφαλής μεταφοράς των Εβραίων από τους Ναζί με όλα τους τα υπάρχοντα στην γη της Παλαιστίνης. Η μαζική μετακίνηση του εβραϊκού λαού προς την Παλαιστίνη είχε την σφραγίδα των Ναζί.

Παράλληλα με αυτή την συμφωνία, η φιλοναζιστική οργάνωση Λεχί, της οποίας τα μέλη είχαν εκπαιδευτεί από την Φασιστική Ιταλία και τους Ναζί, φρόντισε να βάλει τέλος στην υπό όρους μετανάστευση που έθεταν οι Βρετανοί, προς την γη της Παλαιστίνης, χτυπώντας Βρετανικούς στόχους και προχωρώντας σε πολλές δολοφονίες Βρετανών αξιωματικών.

Μετά από όλα αυτά έχουμε την Νάκμπα ή αλλιώς τον μεγάλο ξεριζωμό.... 700.000 Παλαιστίνιοι ξεσπιτώνονται για να δημιουργηθεί αυτό το προτεκτοράτο που γέννησε ο Ιμπεριαλισμός.

Το έγκλημα που λέγεται Ισραήλ!!

Ο Ιμπεριαλισμός και οι διεκπαιρεωτές του, με πρωτοστάτες τους Σιωνιστές, δεν είχαν ποτέ τους, κανέναν σκοπό να πάνε εκεί και να ζήσουν ειρηνικά. Από την αρχή η πρόσθεση τους ήταν να κατακτήσουν την Παλαιστίνη και να εξουδετερώσουν τον Παλαιστινιακό λαό και να δημιουργήσουν το κράτος προτεκτοράτο τους. Ένα κράτος το οποίο δημιουργήθηκε πάνω στις στάχτες των Εβραίων στην Ευρώπη και των Αράβων(μέχρι και σήμερα) στην γη της Παλαιστίνης

Γιατί τα γράφω όλα αυτά τώρα...
Πρώτον γιατί για να ερμηνεύσουμε ένα γεγονός, θα πρέπει να έχουμε και την πλήρης εικόνα της Ιστορίας, βάζοντας σε αυτήν όλα τα γεγονότα που την διαμόρφωσαν. Δηλαδή σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που κάνει η Σιωνιστική προπαγάνδα για να δικαιολογήσει τα εγκλήματά της. Να παίρνουμε ένα κομμάτι μίας ιστορίας και μέσω αυτού, να ξαναγράφουμε την ιστορία συνολικά απορρίπτοντας σημαντικά ιστορικά γεγονότα.

Αυτή η πρακτική της Σιωνιστικής Πρεσβείας στο Παλαιστινιακό αλλά και στο θέμα της Γιουγκοσλαβίας, εκτός των άλλων φανερώνει, το πόσο μεγάλο φόβο έχει το Παγκόσμιο Κεφάλαιο για όσους λαούς αντιστέκονται και χτυπούν στην βάση των συμφερόντων τους.

Δεύτερον, γιατί για έναν άνθρωπο που πολεμάει το άδικο και αγωνίζεται για την κοινωνική απελευθέρωση των λαών, δεν μπορεί να λαμβάνεται υπόψιν μία ήττα σαν αυτή από τον πόλεμο των 6 ημερών και να θεωρεί πως η ιστορία ξεκινάει εκεί. Η Ιστορία είναι πολύ πιο παλιά και δεν ξεκινάει από το 1967

Τρίτον. Για όλους τους φίλους και αλληλέγγυους της Παλαιστίνης και ιδιαίτερα του ΚΚΕ. Η λύση των δύο κρατών ήταν,είναι και θα ειναι μία παγίδα για την Παλαιστινιακή αντίσταση, μία παγίδα που ήρθε με ειρηνικό προσωπείο και στήθηκε για να αναγνωριστεί από τους Παλαιστίνιους το Ισραήλ και να αποδυναμωθεί η Παλαιστινιακή Αντίσταση. Σε αυτή την συμφωνία, η οποία τηρήθηκε μονομερώς από την PLO (Παλαιστινιακή Αρχή, οι Δυνάμεις Κατοχής έδειξαν πολύ καλά αυτό που γράφω και πιο πάνω. Πως είναι δυνάμεις Κατοχής.

Όποιος υπηρετεί αυτήν την λύση ακόμα και τώρα που φαίνεται να καταρρίπτεται σαν λύση λόγω της αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα του Ισραήλ από τον Τράμπ, είναι εχθρός της Παλαιστίνης και γίνεται εμπόδιο για την απόδοση δικαιοσύνης στην περιοχή αφού αναγνωρίζει και νομιμοποιεί όλα τα εγκλήματα που έχουν γίνει εκεί πέρα.

Όποιος είναι πραγματικά αλληλέγγυος με τους Παλαιστίνιους, θα πρέπει να στηρίξει μόνο και ολοκληρωτικά την Παλαιστινιακή αντίσταση και την απελευθέρωση της Παλαιστίνης

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος
Share:

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Λεχί το Σιωνιστικό Τάγμα της Ναζιστικής Γερμανίας μέσα στην Παλαιστίνη



Μετά την ανάδειξη της Συμφωνίας της Χάαβαρα και την εμπορική συνεργασία ανάμεσα σε Ναζί και Σιωνιστές, κατά την οποία οι Ναζί βοηθούσαν στην ασφαλή μεταφορά του Εβραϊκού πληθυσμού στην Παλαιστινιακή γη, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε και την Σιωνιστική πτέρυγα των SS, το περιβόητο τάγμα της Λεχί ή «Συμμορία του Στέρν» ή πιο γνωστό και ως «Αγωνιστές για την ελευθερία του Ισραήλ»

Η Λεχί ήταν ένας παραστρατιωτικός οργανισμός που ιδρύθηκε από τον Αβραάμ Στέρν. Ο Στέρν ήταν μέλος της ανώτερης διοίκησης της Ιργκούν ("Εθνική Στρατιωτική Οργάνωση"). Επιδιωκόμενος στόχος τους ήταν να εκδιώξουν τις βρετανικές αρχές από την Παλαιστίνη με την βία, βοηθώντας έτσι την μαζική μετανάστευση και εγκατάσταση των Εβραίων στην Παλαιστίνη με σκοπό την δημιουργία ενός νεοσύστατου Εβραϊκού Κράτους, μιας «νέας ολοκληρωτικής Εβραϊκής Δημοκρατίας». Αρχικά ονομαζόταν Εθνικός Στρατιωτικός Οργανισμός στο Ισραήλ όταν ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1940, αλλά μετονομάστηκε σε Λεχί ένα μήνα αργότερα. 

Η Λεχί χωρίστηκε από την Σιωνιστική τρομοκρατική ομάδα του Ιργκούν το 1940, για να συνεχίσει να πολεμάει τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ζέεβ Γιαμποτίνσκυ , τότε ανώτερος διοικητής της Ιργκούν, είχε αποφασίσει ότι η διπλωματία και η συνεργασία με τη Βρετανία θα εξυπηρετούσαν καλύτερα τον Σιωνιστικό σκοπό. Ο Στερν υποστήριξε ότι ο χρόνος για τη σιωνιστική διπλωματία είχε τελειώσει και ότι είχε έρθει η ώρα για ένοπλο αγώνα ενάντια στους Βρετανούς.

Όπως και άλλοι Σιωνιστές, αντιτάχθηκε στη Λευκή Βίβλο του 1939 , η οποία περιόριζε τόσο την εβραϊκή μετανάστευση όσο και την εβραϊκή αγορά γης στην Παλαιστίνη. Για τον Στερν, «δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ του Χίτλερ και του Τσάμπερλειν». Ο Στερν και οι οπαδοί του, έβλεπαν τους Βρετανούς σαν εχθρούς τους, οι οποίοι παρεμπόδιζαν την δημιουργία της γης του Ισραήλ και τους Ναζί σαν τους εχθρούς των εχθρών τους. Ο Στερν ήθελε να ανοίξει την Παλαιστίνη σε όλους τους Εβραίους πρόσφυγες από την Ευρώπη και το θεωρούσε ως το πιο σημαντικό ζήτημα για την δημιουργία του Ισραήλ. Ήξερε όμως πως η Βρετανία δεν θα το επέτρεπε ποτέ αυτό. Ως εκ τούτου, κατέληξε πως οι Γισούβ (οι Εβραίοι που ζούσαν στην Παλαιστίνη) έπρεπε να πολεμήσουν τους Βρετανούς αντί να τους υποστηρίξουν στον πόλεμο.

Τον Δεκέμβριο του 1940, η Λεχί ήλθε σε επαφή με τη Ναζιστική Γερμανία με πρόταση να βοηθηθεί η γερμανική κατάκτηση στη Μέση Ανατολή με αντάλλαγμα την αναγνώριση ενός εβραϊκού κράτους, ανοικτού σε απεριόριστη μετανάστευση προς αυτό.

Η Λεχί επιδίωκε αρχικά μια συμμαχία με τη φασιστική Ιταλία και τη Ναζιστική Γερμανία , προσφέροντας να πολεμήσει μαζί τους εναντίον των Βρετανών, σε αντάλλαγμα για τη μεταφορά όλων των Εβραίων από την κατεχόμενη από τους ναζιστές Ευρώπη, στην Παλαιστίνη. Το 1940, η ιδέα της «Τελικής Λύσης» ήταν ακόμα "αδιανόητη" και ο Στέρν πίστευε ότι ο Χίτλερ ήθελε να κάνει τη Γερμανία «judenrein» (καθαρή από Εβραίους) μέσω της μετανάστευσης.

Θεωρώντας ότι η Ναζιστική Γερμανία ήταν μικρότερος εχθρός για τους Εβραίους από ότι η Βρετανία, η Λεχί προσπάθησε δύο φορές να σχηματίσει συμμαχία με τους Ναζί.  Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, δήλωσε ότι θα καθιερώσει ένα εβραϊκό κράτος βασισμένο σε "εθνικιστικές και ολοκληρωτικές αρχές". 

Ένα άρθρο με τίτλο "Τρομοκρατία" στην υπόγεια εφημερίδα Lehi He Khazit (Το Μέτωπο ) ο Άβρααμ Στερν υποστήριξε τα εξής:

“Ούτε η εβραϊκή ηθική ούτε η εβραϊκή παράδοση μπορούν να αποκλείσουν την τρομοκρατία ως μέσο μάχης. Είμαστε πολύ μακριά από το να έχουμε οποιεσδήποτε ηθικές προκλήσεις σε ό, τι αφορά τον εθνικό μας πόλεμο. Έχουμε μπροστά μας την εντολή της Τορά , η ηθική της οποίας ξεπερνάει κάθε άλλου σώματος νόμων στον κόσμο: "Θα την αποτυπώσουμε ως τον τελευταίο άνθρωπο".

Η τρομοκρατική δράση της Λεχί ήταν πολύ μεγάλη. Μαζί με την Ιργκούν, ήταν από κοινού υπεύθυνοι για τη σφαγή στο Ντέιρ Γιασσίν και τη φονική επίθεση εναντίον παλαιστινίων πολιτών στην πλατεία της αγοράς της Χάιφα . Δολοφόνησε τον Λόρδο Μοινέ  , βρετανό υπουργό που κατοικούσε στη Μέση Ανατολή και έκανε πολλές άλλες επιθέσεις εναντίον των Βρετανών στην Παλαιστίνη. Στις 29 Μαΐου 1948, η κυβέρνηση του Ισραήλ, αφού εγκατέστησε τα ακτιβιστικά μέλη της οργάνωσης στις στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ , διέλυσε επισήμως τη Λεχί, αν και ορισμένα μέλη της διεξήγαγαν μια ακόμη τρομοκρατική πράξη, τη δολοφονία του Φολκ Μπερναντότε μερικούς μήνες αργότερα, μια πράξη καταδίκης της αντικατάστασης του Μπερναντότε ως μεσολαβητή στην θέση του Ράλφ Μπαντς. Μετά τη δολοφονία, η νέα ισραηλινή κυβέρνηση κήρυξε τη Λεχί τρομοκρατική οργάνωση, συλλαμβάνοντας και καταδικάζοντας περίπου 200 μέλη. Λίγο πριν όμως από τις πρώτες ισραηλινές εκλογές, η κυβέρνηση έδωσε γενική αμνηστία στα μέλη της Λεχί, στις 14 Φεβρουαρίου 1949.

Το 1980, το Ισραήλ προς τιμή της Λεχί, καθιέρωσε σαν στρατιωτικό παράσημο, το "Βραβείο για δράση στον αγώνα για την ίδρυση του Ισραήλ ", ενώ ο πρώην ηγέτης της Λεχί, Γιτζάκ Σαμίρ, έγινε Πρωθυπουργός του Ισραήλ το 1983.


Ο Αβραάμ Στερν ανέπτυξε την πραγματική ιδεολογία της Λεχί στο δοκίμιο «18 Αρχές της Αναγέννησης»  

Ο εβραϊκός λαός είναι ένας διακεκριμένος λαός , ο δημιουργός του μονοθεϊσμού , ο παρασκευαστής των προφητικών διδασκαλιών, ο πρότυπος φορέας της ανθρώπινης κουλτούρας, κηδεμόνας της λαμπρής κληρονομιάς. Ο εβραϊκός λαός εκπαιδεύεται σε αυτοθυσία και πόνο. Το όραμά του, η επιβίωση και η πίστη στην εξαγορά είναι άφθαρτα.
Η πατρίδα στο ομόσπονδο κράτος του Ισραήλ μέσα στα όρια που οριοθετούνται στη Βίβλο ("Στους απογόνους σας, θα δώσω αυτή τη γη, από τον ποταμό της Αιγύπτου στον μεγάλο ποταμό Ευφράτη ." Γένεση 15:18) Αυτή είναι η γη των ζωντανών, όπου ολόκληρο το έθνος θα ζει με ασφάλεια.
Το έθνος και η γη του: Το Ισραήλ κατέκτησε τη γη με το σπαθί. Εκεί έγινε ένα μεγάλο έθνος και μόνο εκεί θα ξαναγεννηθεί. Ως εκ τούτου, μόνο το Ισραήλ έχει δικαίωμα σε αυτή τη γη. Αυτό είναι απόλυτο δικαίωμα. Δεν έχει λήξει ποτέ και ποτέ δεν θα το κάνει.

Σε αντίθεση με την Χαγκάνα και την Ιργκούν, τα μέλη της Λεχί δεν ήταν μια ομοιογενής συλλογική ομάδα με μια ενιαία πολιτική, θρησκευτική ή οικονομική ιδεολογία. Ήταν ένας συνδυασμός μαχητών ενωμένων από τον στόχο της απελευθέρωσης της γης του Ισραήλ από την βρετανική κυριαρχία. Οι περισσότεροι ηγέτες της Λεχί καθόρισαν την οργάνωσή τους ως αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και δήλωσαν ότι η αντίθεσή τους στη βρετανική αποικιοκρατία στην Παλαιστίνη δεν βασιζόταν σε μια συγκεκριμένη πολιτική αλλά στην παρουσία μιας ξένης εξουσίας στην πατρίδα του εβραϊκού λαού. Ο Αβραάμ Στερν όρισε τη βρετανική εντολή ως «ξένη κυριαρχία» ανεξάρτητα από τις βρετανικές πολιτικές και πήρε μια ριζοσπαστική θέση εναντίον αυτού του ιμπεριαλισμού, έστω και αν ήταν καλοπροαίρετος.

Στα πρώτα χρόνια του κράτους του Ισραήλ βετεράνοι της Λεχί μπορούσαν να βρεθούν στηρίζοντας σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα και ορισμένοι ηγέτες της Λεχί ίδρυσαν ένα αριστερό πολιτικό κόμμα που ονομάζεται "Μαχητές" με τον Ναταν Γιέλλιν-Μορ ως επικεφαλής του. Το κόμμα συμμετείχε στις εκλογές τον Ιανουάριο του 1949 και κέρδισε μια ενιαία κοινοβουλευτική έδρα. Πολλοί βετεράνοι της Λεχί ίδρυσαν το κίνημα της σημασιολογικής δράσης το 1956, το οποίο επεδίωκε τη δημιουργία μιας περιφερειακής ομοσπονδίας που θα περιλαμβάνει το Ισραήλ και τους αραβικούς γείτονές του βάσει μιας αντιποικιακής συμμαχίας με άλλους αυτόχθονες κατοίκους της Μέσης Ανατολής.

Κάποιοι συγγραφείς δήλωσαν ότι οι πραγματικοί στόχοι της Λεχί ήταν η δημιουργία ενός ολοκληρωτικού κράτους.  Ο Πέρλινγερ και ο Βάιμπεργκ γράφουν ότι η ιδεολογία του οργανισμού έθεσε "την παγκόσμια άποψή του στην φασιστική ριζοσπαστική Δεξιά , η οποία χαρακτηρίζεται από ξενοφοβία, έναν εθνικό εγωισμό που εξαρτάται απόλυτα από το άτομο στις ανάγκες του έθνους, τον αντι-φιλελευθερισμό, την άρνηση της δημοκρατίας και την εξαιρετικά κεντρική κυβέρνηση ». Ο Πέρλινγερ και ο Βάιμπεργκ δηλώνουν ότι τα περισσότερα μέλη της Λεχί ήταν θαυμαστές του ιταλικού φασιστικού κινήματος. 

Εξέλιξη και τακτική της οργάνωσης
Πολλοί μαχητές της Λεχί έλαβαν επαγγελματική κατάρτιση. Ορισμένοι παρακολούθησαν την κρατική στρατιωτική ακαδημία στο Civitavecchia , στη φασιστική Ιταλία. Άλλοι έλαβαν στρατιωτική εκπαίδευση από εκπαιδευτές των Πολωνικών Ένοπλων Δυνάμεων το 1938-1939. Διδάσκονταν πώς να χρησιμοποιούν εκρηκτικά. Ένας από αυτούς δήλωσε αργότερα: "Οι Πολωνοί αντιμετώπισαν την τρομοκρατία ως επιστήμη. Έχουμε κατακτήσει τις μαθηματικές αρχές της κατεδάφισης κατασκευών από σκυρόδεμα, σίδερο, ξύλο, τούβλα και βρωμιά".

Η ομάδα ήταν αρχικά ανεπιτυχής. Οι πρώιμες προσπάθειες άντλησης κεφαλαίων μέσω εγκληματικών ενεργειών, συμπεριλαμβανομένης της ληστείας τραπεζών στο Τελ Αβίβ το 1940 και άλλης ληστείας στις 9 Ιανουαρίου 1942, στην οποία σκοτώθηκαν εβραίοι περαστικοί, προκάλεσαν την προσωρινή κατάρρευση της ομάδας. Μια προσπάθεια να δολοφονηθεί ο επικεφαλής της βρετανικής μυστικής αστυνομίας στο Lod, όπου σκοτώθηκαν τρία αστυνομικά στελέχη, δύο Εβραίοι και ένας Βρετανοί, προκάλεσε σοβαρή αντίδραση από τα βρετανικά και εβραϊκά ιδρύματα που συνεργάστηκαν κατά της Λεχί.

Η ομάδα Στερν θεωρήθηκε ως τρομοκρατική οργάνωση από τις βρετανικές αρχές, οι οποίες έδωσαν εντολή στην Υπηρεσία Άμυνας Ασφαλείας (το αποικιακό υποκατάστημα του MI5 ) να εντοπίσει τους ηγέτες της. Το 1942, ο Στερν, αφού συνελήφθη, πυροβολήθηκε υπό αμφισβητούμενες συνθήκες από τον επιθεωρητή Τζόφρευ Μόρτον του CID. Η σύλληψη αρκετών άλλων μελών οδήγησε στιγμιαία στην έκλειψη της ομάδας, μέχρι να αναβιώσει μετά τη φυγή του Σεπτεμβρίου του 1942 από δύο ηγέτες του, τον Γιτζάκ Σαμίρ και τον Ελιάχου Τζιλαντι , βοηθούμενο από δύο άλλους δραπέτες

Η Λέχι υιοθέτησε μια μη σοσιαλιστική πλατφόρμα αντι- ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας. Θεώρησε τη συνεχιζόμενη βρετανική κυριαρχία της Παλαιστίνης ως παραβίαση της διάταξης της εντολής γενικά και οι περιορισμοί της στην εβραϊκή μετανάστευση αποτελούν απαράδεκτη παραβίαση του διεθνούς δικαίου . Ωστόσο, στόχευαν επίσης τους Εβραίους, τους οποίους θεωρούσαν προδότες, και κατά τη διάρκεια του Αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1948 εντάχθηκαν σε επιχειρήσεις με τις Χαγκάνα και Ιργκούν εναντίον Αραβικών στόχων, για παράδειγμα στο Ντειρ Γιασσίν .

Σύμφωνα με μια συλλογή από τον Νάχμαν Μπεν-Γιεχούντα, η Λεχί ήταν υπεύθυνη  για 42 δολοφονίες, περισσότερες από τις Ιργκούν και Χαγκάνα, που είχαν συνδυαστεί κατά την ίδια περίοδο. Από τις δολοφονίες της Λεχί, τα μισά θύματα φέρεται να ήταν Εβραίοι.

Επαφές με την Ιταλία και τη Γερμανία

Γερμανική συνοδευτική επιστολή από τις 11 Ιανουαρίου 1941 που επισυνάπτεται στην περιγραφή μιας προσφοράς για συμμαχία με τη ναζιστική Γερμανία, αποδόθηκε στην Λεχί.

Στα μέσα του 1940, ο Στερν ήταν πεπεισμένος ότι οι Ιταλοί ενδιαφέρονται για την εγκαθίδρυση ενός φασιστικού εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τους Ιταλούς μέσω του διαμεσολαβητή Μωυσή Ροτστάιν και συνέταξε ένα έγγραφο που έγινε γνωστό ως η «Συμφωνία της Ιερουσαλήμ». Αντί για την αναγνώριση και την ενίσχυση της ιταλικής κυριαρχίας στην Παλαιστίνη, ο Στερν υποσχέθηκε ότι ο Σιωνισμός θα έμενε υπό την αιγίδα του ιταλικού φασισμού, με τη βάση της Χάιφα και την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ κάτω από τον έλεγχο του Βατικανού, εκτός από την εβραϊκή συνοικία. Σύμφωνα με τα λόγια του Χέλλερ, η πρόταση του Στερν ήθελε να μετατρέψει το « Βασίλειο του Ισραήλ »σε δορυφόρο «των δυνάμεων του Άξονα».

Εντούτοις, ο "ενδιάμεσος" Ρότστάιν ήταν στην πραγματικότητα ένας πράκτορας της Ιργκούν, που τελούσε υπό την καθοδήγηση του ηγέτη της Ιργκούν στη Χάιφα, Ισραήλ Πρίτζκερ σε συνεργασία με τους Βρετανούς. Τα μυστικά βρετανικά έγγραφα για την υπόθεση αποκαλύφθηκαν από τον ιστορικό Ελντάν Χαρούβι (τώρα διευθυντή του Archives Palmach) και επιβεβαιώθηκαν από τον πρώην αξιωματικό της υπηρεσίας πληροφοριών της Ιργκούν, Γιτζάκ Μπέρμπαν. Όταν ο ρόλος του Ροτστάιν αργότερα κατέστη σαφής, η Λεχί τον καταδίκασε σε θάνατο κάτι που ανέθεσε στον Ιακώβ Ελιάβ να το κάνει, η δολοφονία δεν έγινε ποτέ. Ωστόσο, ο Πρίτζκερ σκοτώθηκε από την Λεχί το 1943.

Αργά το 1940, η Λεχί έχοντας εντοπίσει ένα κοινό ενδιαφέρον μεταξύ των προθέσεων της νέας γερμανικής τάξης και των εβραϊκών εθνικών φιλοδοξιών, πρότεινε να σχηματιστεί μια συμμαχία στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία . Προσφέρθηκε βοήθεια για τη μεταφορά των Εβραίων της Ευρώπης στην Παλαιστίνη, σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια της Γερμανίας στην απομάκρυνση της Βρετανίας από την Υποχρεωτική Παλαιστίνη. Αργότερα το 1940, ο εκπρόσωπος της Λεχί, Ναφταλί Λούμπεντσικ πήγε στη Βηρυτό για να συναντήσει τον Γερμανό αξιωματούχο Βέρνερ Όττο Βον Χέντινγκ (ο οποίος επίσης συμμετείχε στη συμφωνία Χάαβαρα , η συμφωνία από την οποία είχε μεταφέρει τους Γερμανούς Εβραίους και τα χρήματά τους στην Παλαιστίνη από το 1933).  Ο Λούμπεντσικ αποκάλυψε στον Βον Χέντινγκ ότι η Λεχί δεν είχε αποκαλύψει ακόμη την πλήρη δύναμή της και ότι ήταν σε θέση να οργανώσει μια ολόκληρη σειρά αντι-βρετανικών επιχειρήσεων.

Η οργάνωση προσέφερε συνεργασία με τους ακόλουθους όρους. Η Λεχί θα υποστήριζε επιχειρήσεις δολιοφθοράς και κατασκοπείας στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Ευρώπη, οπουδήποτε είχαν κύτταρα. Η Γερμανία θα αναγνώριζε ένα ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη και όλοι οι Εβραίοι που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους στην Ευρώπη, με δική τους βούληση ή λόγω κυβερνητικών διαταγών, θα μπορούσαν να εισέλθουν στην Παλαιστίνη χωρίς κανέναν περιορισμό.

Ο Στερν πρότεινε επίσης την πρόσληψη περίπου 40.000 Εβραίων από την κατεχόμενη Ευρώπη για να εισβάλει στην Παλαιστίνη με γερμανική υποστήριξη για να εξαφανίσει τους Βρετανούς.  Στις 11 Ιανουαρίου 1941, ο αντιναύαρχος Ραλφ Βον Ντερ Μάργουιτζ, ο Γερμανός ναυτικός επιστάτης στην Τουρκία , κατέθεσε μια έκθεση (το έγγραφο της Άγκυρας), με την οποία έστειλε την προσφορά της Λεχί που ζητούσε να "συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας" με αντάλλαγμα τη γερμανική υποστήριξη για "την εγκαθίδρυση του ιστορικού εβραϊκού κράτους σε εθνική και ολοκληρωτική βάση, δεσμευμένη από μια συνθήκη με το γερμανικό Ράιχ". Σύμφωνα με τον Γιόζεφ Χέλλερ, "Το μνημόνιο που προκύπτει από τη συνομιλία τους είναι ένα απολύτως αυθεντικό έγγραφο, στο οποίο η σφραγίδα του" IZL στο Ισραήλ "είναι σαφώς ανάγλυφη". Ο Βον Ντε Μαργουιτζ παρέδωσε την προσφορά, χαρακτηρισμένη ως απόρρητη, στον Γερμανό πρέσβη στην Τουρκία και στις 21 Ιανουαρίου 1941 στάλθηκε στο Βερολίνο. Δεν υπήρξε ποτέ επίσημη απάντηση. Μια δεύτερη προσπάθεια επικοινωνίας με τους Ναζί έγινε στα τέλη του 1941, αλλά ήταν ακόμη λιγότερο επιτυχημένη.  
Ο απεσταλμένος Γιέλλιν-Μορ συνελήφθη στη Συρία προτού να μπορέσει να εκτελέσει την αποστολή του.

Η δράση της Λεχί έχει χαρακτηριστεί από πολλούς και σωστά ως τρομοκρατική. Αυτός ο χαρακτηρισμός όμως οδήγησε στην οργισμένη αντίδραση του Πρωθυπουργού Μπένζαμιν Νεντανιάχου, ο οποίος υπεραμύνθηκε της δράσης της Λεχί αλλά και της Ιργκούν.

Η αναγνώριση της Λεχί από το Σιωνιστικό κράτος
Η Λεχί, δεν είναι μία απλή υπόθεση για το Ισραήλ. Θεωρείται σαν ένας από τους βασικούς στρατιωτικούς πυλώνες που εξαιτίας της δράσης της, μπόρεσε και δημιουργήθηκε το Κράτος του Ισραήλ. Για αυτό τον λόγο την τιμούν με όλες τις τιμές. Το 1980, το Ισραήλ καθιέρωσε το παράσημο της Λεχί . Αυτό το παράσημο άρχισε να απονέμεται σε πρώην μέλη της παραστρατιωτικής Οργάνωσης «για τη στρατιωτική τους δράση με σκοπό τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ». Γραμματόσημα του Κράτους του Ισραήλ που αναφέρουν και αποτυπώνουν το πρόσωπο του ηγέτη της,του Αβραάμ Στερν, υπάρχουν για να θυμίζουν σε όλους την σημαντικότητα της δράσης της για τον Σιωνισμό. Παράλληλα διάφορα μνημεία έχουν σηκωθεί σε διάφορα σημεία του Κράτους προς τιμήν των «ηρώων».

Η ιστορική αλήθεια για την Λεχί μας δείχνει πως η αλήθεια είναι πολλές φορές διαφορετική από αυτή που πιστεύουμε. Επίσης ο ρόλος της, που ήταν σε αγαστή συνεργασία με τις δυνάμεις του Άξονα και πάντα στις υπηρεσίες του, μας δείχνει την σκληρή αλήθεια πως το Σιωνιστικό Κίνημα την ώρα που εξοντώνονταν χιλιάδες Εβραίοι στην Ευρώπη, προχωρούσε σε στρατηγικές συνεργασίες με τους Ναζί, με σκοπό την δημιουργία του Σιωνιστικού Κράτους.

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος
Share:

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

ΑΡΔΗΝ ή η Νατοϊκή "Αριστερά" ζει και βασιλεύει


Πόσο βαθιά χωμένο μπορεί να είναι το παρακράτος στα Κινήματα και που φτάνει το μέγεθος της Νατοϊκής "Αριστεράς";

Ο Γιώργος Καραμπελιάς και το Κίνημα ΑΡΔΗΝ πρόσφατα έκαναν μία εκδήλωση , με θέμα "Ελλάδα-Τουρκία- Μ.Ανατολή". Ομιλητές αυτής της εκδήλωσης, εκτός από τον επικεφαλής του ΑΡΔΗΝ Γ.Καραμπελιά, ήταν ο δημοσιογράφος Στ.Λυγερός και Γιάννης Μάζης, ο οποίος είναι καθηγητής Γεωπολιτικής(φερέφωνο του Σιωνισμού).

Σε αυτή την εκδήλωση (που όποιος θέλει, μπορεί να την δει στο παρακάτω βίντεο) ξεκινάει η συζήτηση για την Μέση Ανατολή και το πως μπορεί η Ελλάδα να επωφεληθεί από αυτή την κατάσταση.

Οι ομιλητές, με κυριότερο και πιο ειλικρινή τον Γιάννη Μάζη, ξεκινάνε την ανάλυση τους, με μία εθνικιστική αντιτουρκική διάθεση, η οποία καταλήγει στην προπαγάνδα και την διαστρέβλωση της πραγματικότητας, με σκοπό να πλήξει την Ρωσία και το Ιράν και τον υποστηρικτικό ρόλο που έχουν μέσα στην Συρία. Παράλληλα ίδιος ομιλητής ξεχνάει να μας πει για τους μισθοφόρους και την εμπλοκή της Δύσης μέσα στα εδάφη της Συρία, πανηγυρίζει για το ρήγμα των σχέσεων Τουρκίας- ΗΠΑ και βλέπει σε αυτό, μία μοναδική ευκαιρία για να ενισχύσει η Ελλάδα την θέση της.

Για την ακρίβεια, στην Νατοϊκή εκδήλωση του ΑΡΔΗΝ, αναμασιούνται όλα τα επιχειρήματα των Ιμπεριαλιστών και του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή, τα οποία παρουσιάζονται σαν μοναδική ευκαιρία για το Έθνος.

Ο Μάζης όμως δεν μένει σε αυτό, επικροτεί όλες τις πολιτικές που ασκεί η χώρα και ιδιαίτερα η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, επικροτεί την δαπάνη για την αναβάθμιση των πολεμικών αεροσκαφών και πανηγυρίζει για την δημιουργία της ΑΟΖ στην Κύπρο, που υποτίθεται θα ωφελήσει το Έθνος μας. Το χειρότερο που παρατηρούμε σε αυτή την Εθνικιστική εκδήλωση είναι πως το κοινό μετά το τέλος των ομιλιών, ξεσπάει σε πανηγυρισμούς και χειροκροτήματα .

Λοιπόν, επειδή σαν πολιτική και κινηματική στάση , η οποία πάντα είναι εναρμονισμένη με τον Αντιιμπεριαλιστικό Αγώνα και βασίζεται στην Διεθνής κοινή πάλη των λαών. Έχουμε αποφασίσει να έρθουμε σε κόντρα με όσους προσπαθούν να επιβάλλουν αυτά τα συμφέροντα από τα κάτω και οφείλουμε να δώσουμε μία απάντηση.

Η Ελλάδα, ιδιαίτερα μετά την είσοδο της στην μνημονιακή πραγματικότητα και την απεμπόληση της Εθνικής Κυριαρχίας της, τελεί υπό Κατοχή. Αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας είναι και η εξωτερική πολιτική που ακολουθεί, να είναι πλήρως εναρμονισμένη με τα συμφέροντα αυτών που την έχουν υποδουλώσει. Πιο συγκεκριμένα, τα συμφέροντα των Δυτικών Καπιταλιστικών κέντρων εξουσίας, από τα οποία εκφράζεται κυρίως το Παγκόσμιο Κεφάλαιο.

Η Ελλάδα, δεν είναι ελεύθερη χώρα και ότι γίνεται σε αυτή και από αυτή, δεν είναι προς όφελος του λαού.

Αντίθετα, την έχουν κάνει όχημα για τα Ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, τα οποία έρχονται σε κόντρα με τα συμφέροντα του λαού αλλά ακόμα χειρότερα, την χρησιμοποιούν και την στρέφουν απέναντι σε άλλους λαούς.

Πιο συγκεκριμένα, αυτό που πολλοί δεν γνωρίζετε ακόμα είναι πως η χώρα αυτή την στιγμή προχωράει σε πολιτικές που:

1. Βοηθάει στην υφαρπαγή του φυσικού πλούτου των Παλαιστινίων από το Κράτος Κατοχής με την δημιουργία του Αγωγού East Med.
2. Βοηθάει το Κράτος Κατοχής της Παλαιστίνης, να εξαγάγει ηλεκτρικό ρεύμα με την διασύνδεση ανάμεσα σε "Ισραήλ" και Κύπρο
3. Προχωράει σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, από τις οποίες προκύπτει ο βομβαρδισμός άλλων χωρών όπως η Λωρίδα της Γάζας ή η Συρία. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Συρίας, εκπαιδεύουμε τα Σιωνιστικά πολεμικά αεροσκάφη στην αντιμετώπιση αντιαεροπορικών συστημάτων όπως είναι τα S-300
4. Προχωράμε στην εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στον Άραξο
5. Μπλέκουμε την χώρα και το λαό σε επικίνδυνες καταστάσεις

Και εγώ σας ρωτάω, όλους εσάς που πανηγυρίζετε από αυτές τις τοποθετήσεις των συγκεκριμένων ομιλητών, τους οποίους ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ είχατε στην εκδήλωσή σας για ομιλητές.

Ποιος νομίζετε πως είναι ωφελημένος από όλα τα παραπάνω; Ποιος νομίζετε πως θα έχει κέρδος από την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων που βρίσκονται στην χώρα μας και από τις στρατιωτικές συνεργασίες με τους φονιάδες των λαών;

Πολύ σωστά σκεφτήκατε, οι Ιμπεριαλιστές και κυριότερα οι ΗΠΑ, το Ισραήλ!

Η εκδήλωση που κάνατε, ήταν ένα ξεκάθαρο παραπλανητικό νατοϊκό πανηγύρι για τα συμφέροντα του Ισραήλ. Η οργάνωση που το ανέλαβε είναι το "Κίνημα ΑΡΔΗΝ" και ο επικεφαλής του Καραμπελιάς και ακριβώς για αυτόν τον λόγο, θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, όπως το ίδιο θα πρέπει να κάνετε και εσείς.

Ο λαός μόνο έχοντας ξεφύγει από τα δεσμά που του έχουν βάλει οι κατακτητές του, μπορεί να βρει σωτηρία και να πάρει την χώρα στα χέρια του. Ο μόνος δρόμος για την απελευθέρωση της χώρας είναι ένα ενιαίο Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο και η κοινής Διεθνής πάλη με όσους άλλους λαούς αντιστέκονται και που θα χτυπήσει σε καίρια σημεία τους πυλώνες που κρατάνε όρθιο το Παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο και έχει φέρει την χώρα και τον λαό σε αυτή την κατάσταση



Χριστόφορος Τριαντάφυλλος
Share:

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Δημήτρης Ψαρράς, ο επίλεκτος της Σιωνιστικής Πρεσβείας


Ο Δημήτρης Ψαρράς, για όσους δεν τον γνωρίζετε, είναι ένας εκ'των συντακτών της ομάδας του Ιού. Ο άνθρωπος που έχει αναλάβει για λογαριασμό του Ισραήλ, μέσα και από την Εφημερίδα των Σιωνιστών, να διεκπεραιώσει την Σιωνιστική ατζέντα και να συμβάλλει έτσι στην επιβολή των Σιωνιστικών συμφερόντων στην χώρα μας.

Άνθρωποι σαν τον Ψαρρά, χρησιμοποιούν τον Αντιφασισμό, για την ακρίβεια τον όψιμο αντιφασισμό όπως προωθείται από τα Ισραηλινά κέντρα. Αυτός ο "Αντιφασισμός" μένει μόνο στην καταδίκη των Ναζί της Χρυσής Αυγής και χρησιμοποιείται σαν βιτρίνα για να εξυπηρετήσει και να καλύψει τα εγκλήματα του μεγαλύτερου φασίστικου μορφώματος που υπάρχει στον κόσμο, το κράτος του Ισραήλ.

Αυτός ο όψιμος αντιφασισμός, χρησιμοποιείται και για έναν ακόμα λόγο. Για να αποπροσανατολίσει, στρέφοντας τα βλέμματα αλλού, όταν τα συμφέροντα των εξουσιαστών βρίσκονται σε κάποιον κίνδυνο. Πάντα, στο στημένο και συστημικό παιχνίδι ανάμεσα σε αυτά τα κέντρα και τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, που έχει σαν κύριο στόχο, την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα.
Ο ίδιος άνθρωπος, έχει αναλάβει να οργανώσει και κατευθύνει, διάφορες ομάδες όπως τους XYZ Contagion, οι οποίες μέσα από την ευρύτερη Αριστερά, κάνουν συστηματική προπαγάνδα για τα συμφέροντα του Israhell αναμασώντας την Ιμπεριαλιστική προπαγάνδα.
Μέλος του XYG Contagion μνημονεύει το αφεντικό του
Ταυτόχρονα με την πλούσια αρθρογραφία του, προσπαθεί να αλλοιώσει ήθη και έθιμα(όπως το έθιμο της καύσης του Ιούδα) που ενοχλούν την Πρεσβεία του Ισραήλ ή προσπαθεί να αποδώσει φυλετικά κίνητρα στους Κομμουνιστές που αντιμάχονται το έγκλημα που λέγεται Ισραήλ, που εσκεμμένα τους ταυτίζει με τους φασίστες
http://www.efsyn.gr/arthro/o-antisimitismos-stin-ellada-kai-i-aristera
Ο Ψαρράς, δεν είναι μία τυχαία φυσιογνωμία και δεν είναι καθόλου τυχαίο που τόσα χρόνια βρίσκεται στο απυρόβλητο. Αυτός ο άνθρωπος έχει καταφέρει μέσα και από τα στημένα αντιφασιστικά παράσημα(όπως ο Κωνσταντίνου και ο Κούρκουλας) να κατευθύνει και ελέγχει από τα κάτω. Ο ίδιος μάλιστα πρόσφατα βρέθηκε μαζί με τον Πέτρο Κωνσταντίνου, σαν εκπρόσωπος ολόκληρου του Αντιφασιστικού Κινήματος, στο γραφείο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για να ζητήσει την βοήθεια της Αστυνομίας.
http://www.protothema.gr/politics/article/713249/meli-adifasistikon-organoseon-zitisan-apo-ton-toska-na-diadilosoun-exo-apo-ta-grafeia-tis-hrusis-augis/


Ένα ακόμα στοιχείο που φανερώνει την υποκρισία ανθρώπων σαν τον Ψαρρά είναι, πως ενώ δηλώνουν Αντιφασίστες ταυτόχρονα αποκρύπτουν και συγκαλύπτουν τις συμφωνίες που κάνανε οι Νεοναζί με το Σιωνιστικό Κίνημα, για την μεταφορά του Εβραικού πληθυσμού στην γη της Παλαιστίνης και ενώ στην Γερμανία είχαν ήδη ξεκινήσει τα πογκρόμ κατά των Εβραίων. Αποκρύπτουν και συγκαλύπτουν την δράση στρατιωτικών μονάδων όπως η Λεχί, που πολεμούσαν στο πλευρό των SS κατά των Άγγλων στην Παλαιστινιακή γη, για την υποτιθέμενη «απελευθέρωση του Ισραήλ». Όμως πολύ εύκολα χρησιμοποιούν τον Ολοκαύτωμα των Εβραίων για να καλύψουν τα αφεντικά τους, προσβάλλοντας τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα Εβραίους των Ναζί, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του Σιωνισμού

Γιατί τα λέω όλα αυτά τώρα...
Το παρακράτος στην Ελλάδα, που δρα και από την Αριστερά, έχει πρόσωπο και έχει ονόματα που τους γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά. Για την ακρίβεια και τους γνωρίζουμε και δεν του φοβόμαστε όσες απειλές και αν εξαπολύσουν, όσες προσπάθειες και αν κάνουν για να μας φιμώσουν. Η Ταξική μας συνείδηση και ο Αντιφασιστικός-Αντιιμπεριαλιστικός μας αγώνας, δεν μας επιτρέπει να κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Αντίθετα, είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο για να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο και να πετύχουμε την κάθαρση από το παρακράτος.

Αυτό το παρακράτος, βρίσκεται ήδη σε φάση άτακτης υποχώρησης και προσπαθεί να μαζέψει τις δυνάμεις του. Τίποτα όμως δεν είναι έτσι όπως ήταν παλιά και αυτοί οι άνθρωποι, αργά ή γρήγορα, θα έχουν χαθεί μία καλή από τα πολιτικά κινήματα.


Χριστόφορος Τριαντάφυλλος
Share:

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Ανοιχτή επιστολή στην Επιτροπή για την Συρία

Αγαπητοί φίλοι, λυπάμαι αλλά το Συριακό ζήτημα και όσοι υποστηρίζουμε και ενισχύουμε τον Άξονα της Αντίστασης από την αρχή, δεν χωράει καμία έκπτωση στον αγώνα, κανέναν συμβιβασμό και καμία ανακωχή.

Η Επιτροπή αυτή, φτιάχτηκε υποτίθεται για να στηρίξει την ηγεσία του Συριακού λαού αλλά δυστυχώς έχει αντικειμενική αδυναμία να προσφέρει τις απαραίτητες υπηρεσίες που χρειάζεται, ο Αντιιμπεριαλιστικός αγώνας που κάνει ο Συριακός λαός. Μία συγκέντρωση για την επαναφορά της Πρεσβείας και ένα απαντητικό κείμενο στους προβοκάτορες που κάνανε αντισυγκέντρωση, καταγράφονται στα πολύ θετικά αλλά λυπάμαι πως είναι μέχρι εκεί...

Η μη καταγγελία του ρόλου που παίζουν οι καθοδηγούμενες Κουρδικές δυνάμεις, οι οποίες είναι ενταγμένες στον Ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, αλλά και η συμμετοχή ανθρώπων σε αυτή την Επιτροπή, που δεν γνωρίζουν καλά το Συριακό και έχουν σαν σκοπό την αυτοπροβολή και την καθοδήγηση του αγώνα, είναι ζητήματα αποτρεπτικά για την όποια στήριξη σε αυτή. Επίσης, μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους, βρέθηκαν να είναι δίπλα στο πλευρό της Μαρίας Μπόλαρη(ΔΕΑ) σε πρόσφατη συγκέντρωση της ΛΑΕ, η οποία τυγχάνει να έχει προσφέρει στο απόλυτο τις υπηρεσίες της στον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό και έχουν κοινή σκέπη μέσα στην ΛΑΕ.

Οι Αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις αυτού του τόπου, θα πρέπει να βρουν διαφορετικό τρόπο και να ψάξουν αλλού την χρυσή τομή, για την δημιουργία ενός ενιαίου και ισχυρού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, το οποίο θα εμποδίσει από εδώ και στο εξής έμπρακτα, όλες τις δυνάμεις που υπηρετούν τον Ιμπεριαλισμό. Και σίγουρα όχι με αναρτήσεις στο Facebook και σε blogs...
Στον δρόμο γράφεται η ιστορία!

υ.γ. Το ΚΚΕ θα μπορούσε να είναι ο οδηγός για ένα τέτοιο Μέτωπο, οι πολιτικές επιλογές του Κόμματος, αλλά και το ξέπλυμα στα φερέφωνα και στους υπερασπιστές των μακελάρηδων της Εργατικής Τάξης, κάνουν την όποια συμμετοχή αδύνατη

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος
Share:

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΚΚΕ το μεγάλο ξέπλυμα



Τελικά στο ΚΚΕ, δεν εισακούστηκε το αίτημα πολλών ανθρώπων και αγωνιστών, που ζητούσαν την αναβολή της προγραμματισμένης συναυλίας του Νταλάρα μέσα στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, με αποτέλεσμα ο Νταλάρας να εμφανιστεί εκεί και να καταχειροκροτηθεί από το παρευρισκόμενο πλήθος. Ένα πλήθος, το οποίο αποτελούταν κυρίως από Μικροαστούς και Αντικομμουνιστές, οι οποίοι βρίσκονται ολοκληρωτικά απέναντι, αλλά και οπαδούς του ΚΚΕ οι οποίοι βάζουν πάνω από όλα το Κόμμα, δείχνοντας έτσι, πως στερούνται κριτικής σκέψης αλλά και Ταξικής Συνείδησης. Για αυτό τον λόγο πολύ κόσμος που δεν συμμετείχε σε αυτή την συναυλία, αναρωτιόταν για το τι δουλειά μπορούσε να έχει ο Νταλάρας εκεί πέρα.

Για τον ίδιον τον Νταλάρα βέβαια, η παρουσία του εκεί αποτελεί μία τεράστια επιτυχία, αφού με αυτό τον τρόπο κατάφερε και διέγραψε την πολιτική επίθεση που του είχε γίνει προ 5αετίας στο Ίλιον και σαν αποτέλεσμα είχε την αποδυνάμωση της καριέρας του. Παράλληλα όμως, είναι και μία σημαντική επίδειξη δύναμης από το ίδιο το Σύστημα που μέσω του ΚΚΕ, δίνει την απόλυτη και απαραίτητη στήριξη σε ένα σημαντικό γρανάζι του που δρα από τον χώρο του πολιτισμού.

Κάποιος μπορεί να συνεχίσει να το υποβαθμίζει(ο καθένας για τους δικούς του λόγους) αλλά η αλήθεια παραμένει και είναι μία...

Πως το ΚΚΕ είναι αυτό που έρχεται να κάνει αυτό το ξέπλυμα και να δείξει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως τελικά είναι όργανο του ίδιου του Συστήματος.
Γιατί όμως λέω πως το ΚΚΕ είναι γρανάζι του Συστήματος;
Συνήθως, όσοι κατηγορούν το ΚΚΕ, αναφέρονται στην στάση που έχει κρατήσει σε πολύ σημαντικά ζητήματα που έχουν μπει κατά περιόδους. Για παράδειγμα υπάρχει η αναφορά για την Συμφωνία της Βάρκιζας, για την στάση που κράτησε την περίοδο της ψήφισης των μνημονίων αλλά και την στάση του στο Δημοψήφισμα. Εγώ πάλι δεν θα σταθώ καθόλου σε αυτά, θα βάλω κάποια άλλα ζητήματα, εξίσου σημαντικά, τα οποία δεν αναφέρονται και δεν ακούγονται πολύ....

Αντιιμπεριαλισμός
Το ΚΚΕ έχει καταφέρει και έχει πετύχει την πλήρης αποδυνάμωση του άλλοτε ισχυρού Αντιιμπεριαλιστικού μετώπου που υπήρχε στην χώρα. Έτσι, από την πλευρά της Ελλάδας, σχεδόν εξαφανίστηκε τελείως η επιβαλλόμενη αλληλεγγύη προς λαούς και χώρες που συνεχίζουν να αντιστέκονται.

Βασιζόμενο στην προβληματική θεωρία των "Ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών", έχει καταφέρει να πετύχει τον απόλυτο αποπροσανατολισμό και να βάλει έτσι ένα βολικό ταβάνι στις διεκδικήσεις του. Η μη αναγνώριση της Αυτοκρατορίας που εκφράζεται από την Δύση και η επιβολή των συμφερόντων της στο σύνολο της ανθρωπότητας, έχει σταθεί εμπόδιο για την δημιουργία ενός μεγάλου και ενιαίου Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, όπως αυτό θα έπρεπε να υπάρχει. Η μη αναγνώριση της αντίστασης των χωρών και των λαών, που δέχονται την περικύκλωση της Αυτοκρατορίας, έχει φέρει για παράδειγμα τις ίσες αποστάσεις σε Συρία και Ουκρανία και την μη ενεργή Αντιιμπεριαλιστική Δράση. Το μόνο που πρόσφερε στην κοινή Διεθνής πάλη, ήταν κάποιες αναίμακτες ανακοινώσεις που στο σύνολό τους κρατούσαν μία ουδετερότητα. Κάπως έτσι «κρέμασε» και τον αγώνα του ΚΚ Συρίας, το οποίο θυμήθηκε στο τέλος..

Πάνω σε αυτή την στοχευμένη ουδετερότητα που γονάτισε το Αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, βρήκαν ακριβώς τον χώρο και οι παρακρατικές οργανώσεις του ΝΑΤΟ, που δρουν μέσα στην Αριστερά, για να δράσουν και να κατευθύνουν τελικά τα Κινήματα προς το συμφέρον της Δύσης. Το επιχείρημα που ακούγεται πως δεν έχει τόση δύναμη το ΚΚΕ, για να ενισχύσει ένα τέτοιο μέτωπο, είναι απλά αστείο και από την στιγμή που υπάρχει ήδη τέτοια Επιτροπή, η οποία έχει Αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και έχει αναπτύξει δραστηριότητες.
Κάποιος που θα πει πως το ΚΚΕ, παρέχει πολύ μεγάλη στήριξη στην Παλαιστίνη και τον Παλαιστινιακό λαό, προφανώς δεν γνωρίζει, πως το ΚΚΕ συνεργάζεται με την Παλαιστινιακή Αρχή, στην οποία υπάγεται και η Πρεσβεία της Παλαιστίνης στην Ελλάδα και όχι με την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Αυτό σημαίνει πως το ΚΚΕ δεν αγωνίζεται για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης αλλά αντίθετα συμβάλει στην παγίδα που έχει στηθεί στους Παλαιστίνιους, που ξεκίνησε με την Συμφωνία του Όσλο και συνεχίζεται με την συνεργασία με μία Παλαιστινιακή Οργάνωση που αποτελεί όργανο του Κράτους Κατοχής της Παλαιστίνης και έχει συμβάλει στα μέγιστα για την αποδυνάμωση της Αντίστασης.

Αυτή η παγίδα, έγινε πιο ξεκάθαρη, την στιγμή της επίσκεψης του μακελάρη του Παλαιστινιακού λαού στην Θεσσαλονίκη, του Μπένζαμιν Νεντανιάχου. Εκεί πραγματικά το ΚΚΕ φανέρωσε και τον ύποπτο ρόλο του, αφού γνωρίζοντας από καιρό αυτή την επίσκεψη, που έγινε για την δημιουργία του Αγωγού
East Med και είχε σαν στόχο την επισημοποίηση της κλοπής του φυσικού πλούτου των Παλαιστινίων από την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, οργάνωσε αποπροσανατολιστική συγκέντρωση για μια εβδομάδα μετά, έξω από το αρχηγείο του ΝΑΤΟ. Το ΚΚΕ και πέτυχε τον αποπροσανατολισμό αλλά και με μία ανακοίνωση της τελευταίας στιγμής, κατάφερε και κάλυψε τον «κώλο» του, κάνοντας κάλεσμα 50 ατόμων.

Εθνική Απελευθέρωση

Αν τα παραπάνω, δεν αφορούν πολύ κόσμο(πολύ κακώς), σίγουρα θα τους αφορά η απελευθέρωση της χώρας. Το ΚΚΕ, ενώ στην χώρα μας, υπάρχει παραχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας, κάτι που σημαίνει πως βρισκόμαστε υπό Κατοχή, με τις Κυβερνήσεις που διοικούν την χώρα, να είναι Κατοχικές, επιμένει να μην το αναγνωρίζει, με αποτέλεσμα τα χιλιάδες μέλη του να βρίσκονται παγιδευμένα μέσα σε ένα Αστικό Κόμμα που δίνει παρών και αναγνώριση στην Κατοχική Βουλή. Πάνω σε αυτό το ζήτημα, δεν θέλω να πω περισσότερα, θα αφήσω αυτούσιο όμως ένα άρθρο για τον ρόλο του ΚΚΕ στην Γερμανική Κατοχή και ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του από μόνος του με τις διαφορές που υπάρχουν.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

29/10/09
Αναδημοσιεύεται από το βιβλίο «Από την 4η Αυγούστου ως τις μέρες μας - Η γενική πορεία της ταξικής πάλης - Αρθρα κριτικής», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»
Η κατάκτηση της Ελλάδας απ' το γερμανοϊταλικό και το βουλγαρικό φασισμό, το 1941, όξυνε στο έπακρο τις αντι­θέσεις της ελληνικής κοινωνίας, ενώ έβαλε σε μεγάλη δοκιμασία όλες τις τάξεις και τα κόμματα της χώρας.
Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή ανέλαβε σθεναρή δράση. Η τιτάνια προσπάθεια του ΚΚΕ γινόταν ακόμη πιο δύσκολη εξαιτίας του αρνητικού διεθνούς και εσωτερικού συσχετι­σμού δυνάμεων.

Ηταν χαρακτηριστικά τότε τα λόγια του Χάρι Τρούμαν:
«Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει τον πόλεμο, οφεί­λουμε να βοηθήσουμε τη Ρωσία. Κι αν τον κερδίζει η Ρωσία, οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Γερμανία και με τον τρόπο αυ­τόν ας τους αφήσουμε να σκοτώσουν όσο μπορούν περισσότερους»1.
Το ΚΚΕ είχε βγει από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου σκληρά χτυπημένο, ενώ είχε στερηθεί τις ση­μαντικές υπηρεσίες εκατοντάδων στελεχών του, τα οποία η ελληνική κυβέρνηση παρέδωσε τελικά στους Γερμανούς, όπως είχε στερηθεί τις υπηρεσίες και του Γενικού Γραμμα­τέα του, που επίσης τον παρέδωσαν στην Γκεστάπο και αυ­τή τον έστειλε στο στρατόπεδο Νταχάου. Εκεί κρατήθηκε 4 χρόνια.
Σοβαρό πρόβλημα, που στερούσε τότε το ΚΚΕ από τη διεθνή πείρα και αλληλεγγύη, ήταν η μη σύνδεσή του με την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ), λόγω των εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών που είχαν διαμορφωθεί. Η αποκοπή ενός διεθνι­στικού κόμματος όπως το ΚΚΕ, που αποτελούσε οργανικό τμήμα της ΚΔ, το εμπόδιζε ταυτόχρονα να συντονίσει την πολιτική και τη δράση του με τα άλλα κομμουνιστικά κόμ­ματα και κινήματα. Υπήρχαν, βεβαίως, οι αποφάσεις της ΚΔ. Ωστόσο, το κενό δεν έπαυε να είναι σημαντικό. Χρειάστηκε να περάσουν περίπου δύο χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, για να υπάρξει μια πρώτη επαφή στο Κάιρο, τον Αύγουστο του 1943, με δημοσιογραφικούς κύκλους άλλων ΚΚ.
Χρειάστηκε, ακόμη, να καταβάλει το Κόμμα μας μεγάλες προσπάθειες για να ξεπεραστεί η χαφιεδοφοβία και η σύγ­χυση στις γραμμές του, που είχε δουλευτεί έντεχνα από την Κρατική Ασφάλεια στα χρόνια της τεταρτοαυγουστιανής δι­κτατορίας.
Εχει και τέτοια φαινόμενα η ταξική πάλη, παράλληλα με τον ηρωισμό τόσων και τόσων μαρτύρων του ΚΚΕ. Κι αν χρειάζεται να σημειώνονται, είναι για να θυμούνται και να διδάσκονται ορισμένοι καλοπροαίρετοι μελετητές με άστο­χα γραπτά, αλλά και για να «θυμούνται» άλλοι κακοπροαί­ρετοι, που βάλλουν κατά του ΚΚΕ.
Με κορμό τα εξόριστα στελέχη του, στα οποία συγκατα­λέγονταν και εκλεγμένα μέλη του ΠΓ και της ΚΕ που απέδρασαν από τους τόπους κράτησης, και με λίγες δυνάμεις στην παρανομία, σκόρπιες και ασύνδετες μεταξύ τους, το ΚΚΕ προσπάθησε να ανασυγκροτηθεί, να οργανώσει το λαό και να διαμορφώσει την πολιτική του γραμμή στις νέες συν­θήκες.
Με πρωτοβουλία του ιδρύθηκε το ΕΑΜ. Οι πολιτικές δυνάμεις, που μαζί με το ΚΚΕ συγκρότησαν το ΕΑΜ, ήταν η Ενωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ). Επρόκειτο για μικροαστικά κόμματα, που έβλεπαν ότι με το πρό­γραμμα του ΕΑΜ μπορούσαν να εκπληρώσουν και τους πο­λιτικούς στόχους τους. Οι ηγέτες τους, που συνυπέγραψαν το ιδρυτικό του ΕΑΜ, ήταν ο Ηλίας Τσιριμώκος της ΕΛΔ, ο Χ. Χωμενίδης του ΣΚΕ και ο Βογιατζής του ΑΚΕ.


Στο ΕΑΜ επίσης - μεμονωμένα όμως και όχι ως παράτα­ξη - προσχώρησαν και βενιζελικά στοιχεία, ακόμη και φιλο­βασιλικοί παράγοντες, όπως οι συνταγματάρχες Πετρουλάκης, τέως υπασπιστής του βασιλιά, Ρήγος, κ.ά. Προσχώρησε ακόμη και μεγάλο τμήμα του λαϊκού κλήρου, καθώς και επιφανείς ανώτεροι κληρικοί.
Υπήρξε κι ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου (πολύ μικρό) που συνεργάστηκε με το ΕΑΜ, δίχως να προσχω­ρήσει σε αυτό. Κυριότερος πολιτικός εκφραστής αυτής της τάσης ήταν η ομάδα των Αριστερών Φιλελευθέρων, με βασικούς εκπροσώπους της τον βιομήχανο Αλκιβιάδη Λούλη, τον στρατηγό Νεόκοσμο Γρηγοριάδη, τους Νίκο Ασκούτση, Σταμάτη Χατζήμπεη και άλλους. Στην τάση αυτή ανήκε και ο Μιχ. Κύρκος, πρώην βουλευτής και υπουργός του Λαϊκού Κόμματος του Τσαλδάρη που, προς το τέλος της Εθνικής Αντίστασης, προσχώρησε στο ΕΑΜ. Στους παραπάνω πρέ­πει να καταταχθεί και ο καθηγητής Αλέξ. Σβώλος, ο οποίος μετά τη δημιουργία της ΠΕΕΑ (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης - γνωστή και ως κυβέρνηση του βουνού) προσκλήθηκε και ανέλαβε την προεδρία της.
Σε αντίθεση με τη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων τους που συσπειρώθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ, τα κόμματα της ελ­ληνικής πλουτοκρατίας, τόσο αυτά της Δεξιάς όσο και του κεντρώου χώρου, καθώς και εκείνα της λεγόμενης «άκρας Δεξιάς», κράτησαν εντελώς διαφορετική στάση, ενώ δεν ήταν καθόλου μικρή (το αντίθετο) η υπηρεσία που πρόσφερε στους καταχτητές μια μεγάλη μερίδα του αστικού Τύπου, τό­σο εκείνη που υποστήριζε τα φιλελεύθερα κόμματα όσο και τη δεξιά-ακροδεξιά. Ολοι τους έδρασαν κατά του λαού.
Κατά του αγωνιζόμενου λαού στράφηκε και η επίσημη Εκκλησία. Είναι χαρακτηριστική η στάση που κράτησε ο αρ­χιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Απευθυνόμενος «προς τον ευ­σεβή Ελληνικόν Λαόν» έγραφε σε μήνυμά του:
«Ουδέν έχομεν να ωφεληθώμεν εξ οιωνδήποτε αποπει­ρών και προκλήσεων εναντίον των Αρχών κατοχής. Διά τού­το πάντες οφείλομεν, αφιερωμένοι εις την παραγωγικήν εργασίαν, ν' αναμείνωμεν την ώραν της ειρήνης, εγκαρτερούντες και πιστεύοντες εις τον δικαιοκρίτην Θεόν»2.
Ο ίδιος, σε επιστολή του προς τον πληρεξούσιο του Ράιχ στην Ελλάδα, Γκ. Αλτενμπουργκ, έγραφε:
«Είναι περιττόν και να λεχθή ότι εκ της τοιαύτης περι­πλοκής μόνον ζημίαι, υλικαί και ηθικοί, δύνανται να προκύ­ψουν δι' αμφότερα τα μέρη, ωφελήματα δε μόνον διά τους έχοντας συμφέρον να οξύνουν και να διαιωνίζουν την αντί­θεσιν μεταξύ Δυνάμεων Κατοχής και Ελληνικού Λαού»3!
1. Οι κατοχικές κυβερνήσεις
Ενα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές. Ηταν οι γνωστοί «κουίσλινγκ», που σχημάτισαν τις κατοχικές κυ­βερνήσεις υπό τους Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο και Ι. Ράλλη. Με την ενίσχυση αυτών των κυβερνήσεων και των Γερμανών, σχηματίστηκαν τα φασιστικά κόμματα Εθνικο-σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας, Εθνική Σοσιαλιστική Πα­τριωτική Οργάνωσις (ΕΣΠΟ), Οργάνωσις Εθνικών Δυνά­μεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ), κ.ά.
Πρέπει να σταθούμε στο ζήτημα του σχηματισμού των κατοχικών κυβερνήσεων, γιατί υπάρχει μια ουσιαστική πλευρά της όλης υπόθεσης, που συνήθως παραγνωρίζεται.
Το αστικό κράτος συνέχιζε να υπάρχει και να λειτουργεί, βεβαίως μέσα στις συνθήκες μιας κατακτημένης χώρας. Ομως, συνέχιζε να υπάρχει, να λειτουργεί. Στο πλαίσιο της ύπαρξης και λειτουργίας του σχηματίστηκαν οι κατοχικές κυβερνήσεις, που αναφέρθηκαν παραπάνω, έγινε προσπά­θεια να ενισχυθούν οι μηχανισμοί καταστολής και καταπίε­σης του λαού. Δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας και συναφείς κρατικές οργανώσεις, ενώ συνέχισαν να λειτουρ­γούν η Ειδική Ασφάλεια, η Αστυνομία Πόλεων και η Χωροφυλακή (αν και η τελευταία στις περισσότερες περιοχές της Ελεύθερης Ελλάδας ξηλώθηκε σε μια πορεία και αντικαταστάθηκε από τον ένοπλο λαό). Είχε διατηρηθεί και το υπουρ­γείο Αμυνας, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε ο προηγού­μενος τακτικός στρατός.
Η παραπάνω εξέλιξη είχε αντικειμενική βάση. Η κατοχή δεν κατάργησε - ούτε ήθελε φυσικά να καταργήσει - το υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Και ήταν επόμενο ένα μέρος του αστικού πολιτικού και επιστημονικού κόσμου, καθώς και διάφορα κατακάθια της κοινωνίας, αλλά και τεταρτοαυγουστιανοί, να αναλάβουν την επάνδρωση των το­μέων του αστικού κράτους. Τα πράγματα, δηλαδή, έθεταν εξ αντικειμένου το ζήτημα ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου να διαχειριστεί και να υπερασπιστεί άμεσα - και κυ­ρίως μακροπρόθεσμα - την εξουσία της τάξης του. Αυτή την ανάγκη την αναγνώριζε ολόκληρος ο αστικός πολιτικός κόσμος. Γι' αυτό ακριβώς επικρότησε τη δημιουργία των κατο­χικών κυβερνήσεων ως εθνική ανάγκη. Γι' αυτό ακριβώς και ο αστικός Τύπος τις στήριξε. Πέρα, βεβαίως, και από το γε­γονός ότι οι κατακτητές χρειάζονταν κυβερνήσεις-υποχείριά τους για να συμβάλουν στο δικό τους (των κατακτητών) ρόλο καταστολής του λαού, ως τοποτηρητές των γερμανικών συμφερόντων.
Ο στόχος, επομένως, ήταν διπλός και αυτό το δίπτυχο αποτελούσε τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Πρέπει, λοιπόν, να αναγνωριστεί στους πολιτικούς παράγοντες-συνεργάτες των Γερμανών ότι επέδειξαν ταξική συνέπεια. Γι' αυτό ακριβώς οι συνεργάτες των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις, αλλά αξιοποιήθηκαν κατά των λαϊκών δυνάμεων και οι πολλοί στελέχωσαν τους κρατικούς μηχανισμούς και μετά από την απελευθέρωση.
2. Οι «απόντες»
Το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα. Για παράδειγ­μα, στον Γ. Παπανδρέου, στον οποίο έγινε πρόταση να ηγηθεί του ΕΑΜ, ανήκει το κατηγορηματικό «όχι» που έδωσε ως απάντηση. Εξάλλου, από τη Νίκαια της Γαλλίας όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο Ν. Πλαστήρας καλούσε με επιστολή του το λαό να συνεργαστεί με τους κατακτητές.
Ποια ήταν η επιδίωξή τους; Ηταν η ίδια της προπολεμικής-προδικτατορικής περιόδου: Οταν θα φύγουν κάποτε οι κατακτητές, να επανέλθουν τα πράγματα στην προ της 4ης Αυγούστου κατάσταση και ν' αναλάβουν αυτοί τα ηνία της διακυβέρνησης. Μέχρι τότε «ας κάτσουμε όλοι στ' αυγά μας», περιμένοντας την αίσια έκβαση του πολέμου, που θα την φέρουν οι ισχυροί σύμμαχοι... Από αυτή την άποψη, μό­νο δυσφορία δημιουργούσε σε όσους ήταν αντιβασιλικοί το θέμα του βασιλιά. Δυσφορούσαν από το γεγονός ότι οι Βρε­τανοί είχαν τη βασιλεία ως ένα από τα βασικά τους στηρίγ­ματα στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που και οι ίδιοι στήριζαν στους Βρετανούς τις ελπίδες τους.
Μόλις η Ελλάδα κατακτήθηκε, αλλά και στην πορεία, ένα μεγάλο τμήμα του παραπάνω πολιτικού κόσμου μετακόμισε στην Αίγυπτο, απ' όπου γύρισε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση... Θα επιστρέψουμε στα όσα αφορούν στη δρά­ση τους στο εξωτερικό. Για την ώρα, ας μείνουμε στη στά­ση τους απέναντι στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση.
Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι και οι φιλε­λεύθερες (και όχι μόνο οι «δεξιές») πολιτικές δυνάμεις πο­λέμησαν ανοιχτά το ΕΑΜ ή το υπονόμευσαν εντέχνως. Το ίδιο και οι Εγγλέζοι «σύμμαχοι», μέσω της Ιντέλιτζενς Σέρβις και των στρατιωτικών μηχανισμών τους στην Ελλάδα και στη Μ. Ανατολή. Οι Εγγλέζοι προσπάθησαν να αξιοποιή­σουν σ' ένα βαθμό τη δύναμη του ΕΛΑΣ στο συμμαχικό πόλεμο, και το έκαναν. Ταυτόχρονα, όμως, επιχειρούσαν την υπονόμευση και τη χειραγώγησή του, ώστε να τον εξουδετερώσουν μετά την απελευθέρωση. Ο Εντι Μάγιερς είναι αποκαλυπτικός ως προς αυτό. Εγραψε:
«Η ρίζα του αγγλοαμερικάνικου προβλήματος στην Ελ­λάδα μεταξύ 1941-1944 ήταν ότι παρά τις προσπάθειές μας να κάνουμε την Αντίσταση και την εξόριστη κυβέρνηση πε­ρισσότερο αντιπροσωπευτικές, ώστε να μειώσουμε τις δυσχέρειες της Ελλάδας όταν θα κέρδιζε την ελευθερία της, η άμεση στρατιωτική μας πολιτική υποστήριξης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (του μεγαλύτερου μέχρι τότε Κινήματος Αντίστασης) ήρθε σε άμεση αντίθεση με τα μακροπρόθεσμα πολιτικά μας σχέδια»4.
Ο αστικός πολιτικός κόσμος είχε βαθύτατη συνείδηση ότι ο λαϊκός αγώνας κατά των κατακτητών είχε κατά βάθος τα­ξικό περιεχόμενο. Δεν ξεγελιόταν από το εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο του, που «υπερκάλυπτε» σε μεγάλο βαθμό το κοινωνικό. Κατανοούσε καλά πως ο ερχομός των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο, έστω με αφετηρία την εθνική απελευθέρωση, θα αφαιρούσε από τα αστικά κόμματα την πο­λιτική ηγεμονία. Και ότι στην πορεία της πάλης ήταν δυνα­τό να οξυνθούν και τα αντικαπιταλιστικά κριτήρια των λαϊκών μαζών. Γιατί, την ίδια στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν από την πείνα και η δυστυχία ήταν ο καθημερινός σύντροφος των υπολοίπων, κάποιοι θησαύριζαν. Η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από το κεφάλαιο και η εξαθλίωση μεγάλου τμήματος της αγροτιάς δεν οφείλον­ταν μόνο στους κατακτητές. Μαζί με τους τελευταίους υπήρχε και η ντόπια αστική τάξη. Κατά συνέπεια, κατανο­ούσαν ότι σε κάποια στιγμή η λαϊκή αντίθεση μπορούσε να στραφεί εναντίον όλων. Γι' αυτό και έκαναν ό,τι περνούσε απ' το χέρι τους, για να μείνει ο λαός υποταγμένος. Η καλ­λιέργεια της ηττοπάθειας, του «ρεαλισμού» (!) και της κινδυνολογίας - μαζί με τον αντικομμουνισμό - οργίασαν.
3. Αλληλοσχέση και διαπλοκή
Η κατάταξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων, που προη­γήθηκε, θα ήταν σχηματική αν δεν έβλεπε κανείς την αλληλοσχέση που υπήρχε μεταξύ τους.
Πώς εκφράστηκαν ανάμεσα στις αστικές πολιτικές δυνά­μεις η αλληλοσχέση και η μεταξύ τους κοινή βάση; Ορισμέ­να παραδείγματα.
Είναι ανακριβές ότι ο αστικός πολιτικός κόσμος, που δεν μπήκε στις κυβερνήσεις των «κουίσλινγκ», ήταν αμέτοχος στη συγκρότησή τους και ότι αυτές δεν είχαν τη σύμφωνη γνώμη του. Το αντίθετο. Να τι έγραψαν οι αθηναϊκές εφη­μερίδες στις 8 του Μάη 1941:
«Ο Πρωθυπουργός κ. Τσολάκογλου εδέχθη χθες τους Πολιτικούς ηγέτας της χώρας, κ. κ. Πάγκαλον, Γονατάν, Οθωναίον, Μάξιμον, Κ. Τσαλδάρη, Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλον, Β. Δηλιγιάννην, Γ. Πεσματζόγλου, Γ. Μερκούρην, Βελέντζαν και Περ. Ράλλην. Μετά τας συνομιλίας εδόθη εις τον Τύπον η κάτωθι επίσημος ανακοίνωσις: "Ο κ. Πρωθυπουργός ήκουσε μετά προσοχής τας γνώμας των ανδρών τούτων, αφού εξέθεσε την κατάστασιν και τας ακο­λουθητέας κατευθύνσεις της Κυβερνήσεως. Πάντες ανεγνώρισαν ότι η Κυβέρνησις Εθνικής Ανάγκης είναι επιβεβλημένον να υποστηριχθή εκ μέρους πάντων των Ελλήνων άνευ επιφυλάξεων και ειλικρινώς. Επίσης πάντες ανεγνώ­ρισαν το σφάλμα του εκπεσόντος καθεστώτος να κηρύξη τον πόλεμον κατά της Γερμανίας και διεκήρυξαν το χάσμα, το οποίον χωρίζει την Ελλάδα από την Κυβέρνησιν των εν Κρήτη εγκατασταθέντων φυγάδων. Πολλοί εξ αυτών εξε­δήλωσαν τον ζωηρόν αποτροπιασμόν των, διότι οι φυγάδες ούτοι δεν συνεταύτισαν τας τύχας των με τον Ελληνικόν Λαόν, τον οποίον, εκτός της συμφοράς του πολέμου, απεγύμνωσαν διά της αφαιρέσεως του Δημοσίου Χρήμα­τος..."»5.
Δηλαδή, οι παραπάνω πολιτικοί, αφού στήριξαν δημόσια την κυβέρνηση των Γερμανών στην Ελλάδα, έκαναν δήθεν και τον τιμητή στους υπόλοιπους της αστικής τάξης, που έφυγαν από τη χώρα κατακλέβοντας και το Δημόσιο Ταμείο!
Αλλο παράδειγμα της αλληλοσχέσης: Μετά το θάνατο του Μεταξά, την αυτοκτονία (;) του πρωθυπουργού Κορυζή και την εμφάνιση του Κοτζιά - πρωτοπαλίκαρου της 4ης Αυ­γούστου και δημάρχου Αθήνας - ως πρωθυπουργού για λί­γες ώρες, ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β' κάλεσε τον Εμ. Τσουδερό στις 21 Απρίλη 1941 και τον διόρισε πρωθυπουργό. Για­τί διόρισε τον Τσουδερό, που ήταν βενιζελικός, και όχι κά­ποιον άλλον; Για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν έτοιμος να φύγει για την Κρήτη και σε συνέχεια για το Κάιρο και χρειαζόταν να έχει η κυβέρνησή του μια «δημοκρατική» βιτρίνα, μια βενιζελική πρόσοψη.
Ο Τσουδερός, λοιπόν, επιδίωξε η σύνθεση της κυβέρνη­σης να είναι αντιπροσωπευτική των κομμάτων. Αλλά μπήκαν στη μέση οι Εγγλέζοι, που ήθελαν να προφυλάξουν τους δημοκρατικούς πολιτικούς (Γ. Παπανδρέου κ.ά.) και έπεισαν τον Τσουδερό να σχηματίσει αμιγή «ακροδεξιά» κυβέρνη­ση. Στη σύνθεσή της περιλήφθηκαν τα πιο εκτεθειμένα, τα πιο αντιδραστικά στοιχεία: Ο ναύαρχος Σακελλαρίου, ο Μανιαδάκης - υφυπουργός Ασφαλείας επί Μεταξά -. ο Κοτζιάς, ο Νικολούδης, ο Δημητράτος!
Φεύγοντας η κυβέρνηση Τσουδερού άφησε πίσω της κυ­βερνητικό κλιμάκιο με επικεφαλής τον αρχιδήμιο Κ. Μανιαδάκη, «που έπρεπε να φροντίσει να μην απολυθούν οι φυ­λακισμένοι και οι εξόριστοι και να εμποδιστεί η αναχώρηση, στην Κρήτη ή αλλού, των ανεπιθύμητων στο καθεστώς. Ετσι, πολλοί φυλακισμένοι και εξόριστοι παραδόθηκαν στον κατακτητή και Κρητικοί, που ήθελαν να πάνε στο νησί τους και να πολεμήσουν, εμποδίστηκαν από το φρουρό του καθε­στώτος, τον Μανιαδάκη»6!
Ως προς την παραπάνω διαπλοκή μπορούμε να δούμε και τις περιπτώσεις των Δαμασκηνού και Αγγελου Εβερτ. Ο πρώτος ήταν (έγινε) αρχιεπίσκοπος στην Κατοχή, ενώ μετά την Κατοχή έγινε αντιβασιλιάς και έπαιξε ηγετικό ρόλο στην καταστολή του ΕΑΜικού κινήματος, ως στενός συνεργάτης και άνθρωπος του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ στη διάρκεια του Δεκέμβρη 1944 και μετά. Τον ίδιο ρόλο έπαιξε και ο Εβερτ ως διευθυντής της Ελληνικής Αστυνομίας. Και τους δύο τους προτίμησαν οι Γερμανοί, αλλά στηρίζονταν σε αυτούς και οι Εγγλέζοι. Τους ήθελε, όμως, και ο Γ. Παπανδρέου και ο Πλαστήρας και γενικά η πλειο­ψηφία του αστικού πολιτικού κόσμου...
Αλλο παράδειγμα: Ανάμεσα στις αστικές αντιστασιακές στρατιωτικές οργανώσεις, που δημιουργήθηκαν ως αντίβα­ρο στο ΕΑΜ και στον ΕΛΑΣ, η πιο σημαντική ήταν ο ΕΔΕΣ.
Τι έχει, ωστόσο, αποδειχτεί; Πρώτον, ότι ο ΕΔΕΣ, με καθοδηγητή τον Πλαστήρα, δημιουργήθηκε και δρούσε με την έμπνευση, τα σχέδια και τις λίρες της Μ. Βρετανίας. Δεύτε­ρο, ότι κύριος στόχος του δεν ήταν οι Γερμανοί, όπως ισχυ­ριζόταν η ηγεσία του, αλλά ο ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ. Τρίτο, ότι στην ηγεσία του συνυπήρχαν και συνεργάτες των Γερμα­νών, ενώ ο ίδιος ο Ζέρβας ήταν άνθρωπος των Εγγλέζων. Ταυτόχρονα, ο υπαρχηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου συγκαταλεγόταν σε εκείνες τις προσωπικότητες που είχαν περισσότερες σχέσεις με φιλελεύθερους πολιτικούς. Ο ΕΔΕΣ στηριζόταν στην εγγλέζικη δύναμη, προκειμένου, μέσω αυτής της ενίσχυσης, να συμβάλει στη δημιουργία μετακατοχικών εξελίξεων διατήρησης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Αυτό εξάλλου έκανε και το κάθε κόμμα της οικονομικής ολιγαρχίας.
Τον παραπάνω στόχο τον εξυπηρετούσαν και δυνάμεις συνεργαζόμενες με το ΕΑΜ, αλλά και δυνάμεις που ήταν εντός του ΕΑΜ. Και, βέβαια, οι επιδιώξεις τους ήταν φυσικό επακόλουθο του χαρακτήρα τους, ως αστικών δυνάμεων, και του προγράμματός τους.
Ηταν πρώτα απ' όλα θέμα της συνειδητής πρωτοπορίας του Μετώπου που δημιουργήθηκε να βάλει στόχο τη λαϊκή εξουσία. Αυτό, δυστυχώς, δεν έγινε κατορθωτό.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι καθόλου δεν υπήρχαν σινικά τεί­χη ανάμεσα στα κόμματα της αστικής τάξης, παρά τις μετα­ξύ τους αντιθέσεις. Αντίθετα, όσο κι αν αυτές οξύνονταν, τα κοινά υπόβαθρα παρέμεναν.
Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι η στάση των βα­σικών αστικών πολιτικών δυνάμεων έπαιρνε υπόψη της τις εξής παραμέτρους:
α) Τη στήριξη του κρατικού μηχανισμού και ταυτόχρονα τη συσπείρωση σωμάτων κρούσης που θα χτυπούσαν το ΕΑΜικό κίνημα και το ΚΚΕ.
β) Οτι η στρατιωτική δύναμη της Μεγάλης Βρετανίας ήταν μέσον εκ των ων ουκ άνευ για τη διατήρηση της κυ­ριαρχίας της τάξης. Και την αξιοποίησαν στο έπακρο.
γ) Την ταχύτατη ανάπτυξη του ΕAM και του ΚΚΕ, κατά συνέπεια την ανάγκη τους να παρεμβάλλουν εμπόδια και κυ­ρίως να υπονομεύουν πολιτικά και οργανωτικά την ΕΑΜική πάλη. Η παρουσία της εγγλέζικης αποστολής στα ελληνικά βουνά (Εντι Μάγιερς, Κρις Γουντχάουζ, κ.ά.) διεκπεραίωνε και αυτόν το ρόλο, σε συνεργασία με πολιτικούς παράγοντες που θεωρούνταν ...προοδευτικοί. Και τον διεκπεραίω­νε στο πλαίσιο της ταυτόχρονης αντιχιτλερικής πάλης που διεξήγε γενικότερα η Μ. Βρετανία.
4. Στην Αίγυπτο
Ο αστικός πολιτικός κόσμος, που μετακόμισε στο εξωτε­ρικό, περνούσε τον καιρό του στην Αίγυπτο μέσα σε ατέ­λειωτες αντιλαϊκές δράσεις που σκάρωνε με τους Εγγλέ­ζους. Κύριο μέλημά τους είχαν να συγκροτήσουν, να συντη­ρήσουν και να ενισχύσουν τα τμήματα του αστικού κρατικού μηχανισμού, που είχαν κουβαλήσει μαζί τους, προετοιμάζο­ντας και προσβλέποντας στις μεταπολεμικές εξελίξεις. Και πρέπει να τους αναγνωριστεί συνέπεια και σταθερότητα.
Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω παράδειγμα, που δεί­χνει τη στοχοπροσήλωση των αστικών κομμάτων στην υπε­ράσπιση της αστικής εξουσίας: Ο Θεμιστοκλής Τσάτσος, υπουργός στην κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», που σχηματίστηκε μετά το «Συμβόλαιο του Λιβάνου», μιλώντας στους υπαλλήλους του υπουργείου Δικαιοσύνης, στο Κάι­ρο, έλεγε αποφασιστικά και τρομοκρατώντας:
«Οπως και εις όλας τας άλλας υπηρεσίας, ούτω και εις την υπηρεσίαν του υπουργείου της Δικαιοσύνης, πρέπει να επικρατήση το αίσθημα ότι απαρεγκλίτως άκαμπτος θα είναι η θέλησις προς εργασίαν και προς επιβολήν της τάξεως. Εκ της θελήσεως ταύτης θα προκύψει η έννοια του κράτους. Οσοι θέλουν να συμμορφωθούν προς την τοιαύτην έννοιαν του κράτους, θα έχουν στάδιον δράσεως. Οσοι θελήσουν να επιμείνουν εις τας κτηθείσας έξεις, θα παραμερισθούν και, εάν επιμείνουν, θα συντριβούν»7.
5. Η στρατιωτική δύναμη
Μέσα, λοιπόν, σε συνθήκες οξυμένων κοινωνικοπολιτι­κών αντιθέσεων, ένοπλου αντιστασιακού λαϊκού κινήματος και ανυπόληπτων αστικών κομμάτων, ήταν αδήριτη ανάγκη για την εγχώρια αστική τάξη να υπάρξει δύναμη ισχυρή και αποφασισμένη να σκορπίσει το θάνατο. Την τελευταία ιδιό­τητα η ντόπια αστική τάξη την διέθετε εξ ολοκλήρου. Εκεί­νη που της έλειπε, στον απαιτούμενο βαθμό, ήταν η στρα­τιωτική δύναμη. Η παρέμβαση του εγγλέζικου παράγοντα της έλυνε και αυτό το πρόβλημα.
Η παρέμβαση ήταν ακριβώς εκείνη που της χρειαζόταν: Αποφασιστική. Ηταν παρέμβαση με πυγμή που δεν είχε το χρόνο να «παίζει» με τις αντιθέσεις κομμάτων-παλατιού ή κομμάτων μεταξύ τους. Ηταν παρέμβαση πρακτική.
Στο Λίβανο, απέναντι στην αντιπροσωπεία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ κάθονταν οι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων. Ομως, στο παρασκήνιο, πίσω από τις αστικές ηγεσίες βρί­σκονταν οι Εγγλέζοι. Ενώ στην Καζέρτα ήταν οι ίδιοι στο προσκήνιο. Και πολύ περισσότερο το Δεκέμβρη του 1944.
6. Ιστορική πείρα
Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, γι' αυτό και η δική τους ιστοριογραφία κυριαρχεί, για όσο διάστημα κυριαρχούν και εκείνοι.
Λέγεται - και σωστά - ότι τα διδάγματα από τη μελέτη των ιστορικών γεγονότων χρησιμεύουν στο παρόν, ως πείρα και ως συνέχεια. Το παραπάνω θα μπορούσε, ίσως, και να αντιστραφεί ως εξής: Η πείρα του παρόντος είναι χρήσιμη, κα­τά μία γενική αλλά και συγκεκριμένη έννοια, προκειμένου να γίνει ένα από τα εργαλεία που βοηθούν στο να δει κανείς από τη σωστή σκοπιά βασικά ιστορικά γεγονότα που απέ­χουν δεκαετίες από το παρόν.
Για παράδειγμα, αν στο απώτερο μέλλον συμβεί (ελπί­ζουμε και πιστεύουμε ότι δε θα συμβεί) να κυριαρχεί η αντι­λαϊκή πολιτική, τότε και η κυρίαρχη ιστοριογραφία θα χαρα­κτηρίζει τη σημερινή πολιτική του ΚΚΕ (15ο και 16ο Συνέδριο) ως πολιτική δογματική, σεχταριστική, αναχρονιστική, όπως ακριβώς χαρακτηρίζεται και σήμερα από τους πολέμι­ούς της. Κι ας είναι η μοναδική πολιτική που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των μεσαίων στρω­μάτων της πόλης και του χωριού, της νεολαίας.
Ομοφωνία, βεβαίως, στην ανάλυση των ιστορικών ζητη­μάτων δεν μπορεί να υπάρξει. Εύλογο, αφού, ας το επανα­λάβουμε, η ιδεολογικοπολιτική μεθοδολογία και η ιστορική ανάλυση που την συνδέει έχουν ταξική αφετηρία.
Πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για την περίοδο 1941-1945 (από τη δημιουργία του ΕAM μέχρι τη Βάρκιζα και μέ­χρι το 1949), όπου ξετυλίχτηκαν μεγάλα γεγονότα, σύνθε­τα, πολύπλοκα και πρωτόγνωρα από πολλές απόψεις.
Τα χρόνια που πέρασαν από την περίοδο 1941 -1945 βρί­σκουν όλες τις γενιές κατά πολύ απομακρυσμένες από την ώρα που διαδραματίζονταν εκείνα τα γεγονότα, κατά πολύ απομακρυσμένες από τον κουρνιαχτό που σήκωσαν η διαστρέβλωση, η λαθολογία και η υστερία του νικητή. Συσσωρεύτηκε στο μεταξύ και αρκετή εμπειρία. Ο ιδεολογικοπο­λιτικός πόλεμος για τα τότε χρόνια - που συνεχίζεται, όπως είναι φυσικό - ακόνισε καλά τα όπλα των αντιμαχομένων. Εχει κάνει πολύ καθαρές τις βασικές γραμμές που συ­γκρούονται. Ολα αυτά επιτρέπουν την εξαγωγή μιας σειράς συμπερασμάτων.
1. Νους και ψυχή της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, κα­θώς και κύριος αιμοδότης της, υπήρξε το ΚΚΕ. Δίχως το ΚΚΕ - αν μπορούσε να γίνει αυτή η αφαίρεση - δε θα υπήρχε ού­τε το ΕAM ούτε ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ.
Χρειάζεται η συνεχής επανάληψη και υπενθύμιση αυτού του γεγονότος, για μια σειρά λόγους. Ο σπουδαιότερος: Για να καταδείχνεται τόσο η αναγκαιότητα της ύπαρξης του ΚΚΕ και στις μέρες μας όσο και η σημασία που έχει η ολόπλευρη ενδυνάμωσή του για τη δημιουργία του Αντιμονο­πωλιακού Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου πά­λης, για τη λαϊκή εξουσία. Το δίδαγμα είναι εξαιρετικά επί­καιρο, γιατί πολλά από τα βασικά χαρακτηριστικά εκείνης της εποχής συνεχίζουν να υπάρχουν και μάλιστα σε πολύ οξυμένη μορφή. Δεν είναι παρωχημένα...
Δεν είναι καθόλου τυχαίο - το αντίθετο - ότι πριν τη δη­μιουργία του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, συγκροτήθηκε το Εργατι­κό ΕAM (EEAM). Αυτή η ευαισθησία και η ετοιμότητα της ερ­γατικής τάξης να πρωτοστατήσει, οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν (και είναι) η πιο εκμεταλλευόμενη τάξη της κοινω­νίας. Η οργάνωση των πρωτοποριακών τμημάτων της στο Εργατικό ΕΑΜ δεν εξέφραζε μόνο την απεριόριστη ανιδιοτέλεια της τάξης, αλλά και τη συγκεντρωμένη εμπειρία της από τους αγώνες (συχνά αιματηρούς) των προηγούμενων χρόνων, κατά των εργοδοτών και των πολιτικών που υπη­ρετούσαν την αστική τάξη. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Μάης του '36 απείχε μόλις πέντε χρόνια από την ίδρυση του ΕΕΑΜ. Ας μην ξεχνάμε τους χιλιάδες εργάτες που πέρασαν από τα κολαστήρια των Μεταξά - Μανιαδάκη ή τους δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματισμένους, εξόριστους, τους χιλιά­δες διωκόμενους εργάτες από τις κυβερνήσεις των Βενιζέ­λου, Πάγκαλου, Γούναρη και άλλων. Η δημιουργία του ΕΕΑΜ επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι η αφετηρία και η ρί­ζα της πολιτικής των συμμαχιών πρέπει να είναι το κοινωνι­κό στοιχείο που, βεβαίως, είναι και πολιτικό.
Ορισμένοι συγγραφείς, στην προσπάθειά τους να δια­χωρίσουν τον ΕΛΑΣ από το ΚΚΕ και να αποδώσουν την ανά­πτυξη του ΕΛΑΣ στην αυτόνομη, όπως λένε, πορεία που είχε από το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, κατηγορούν την τότε ηγεσία του ΚΚΕ ότι: Στο πλαίσιο «της επαναστατικής ορθοδοξίας» υπερέβαλλε και έριχνε το κύριο βάρος στην ανάπτυξη του κινήματος των πόλεων όπου βρισκόταν η εργατική τάξη, ενώ υποτιμούσε τη σημασία του βουνού. «Η αταβιστική (σημείωση: η μίμηση αρνητικών χαρακτηριστικών των προγόνων) καχυποψία του σταλινισμού απέναντι στην αγροτιά», γρά­φει ο Dominique Eudes8.
Η τότε ηγεσία του ΚΚΕ, βεβαίως, δεν έβλεπε με καχυ­ποψία την αγροτιά. Αντίθετα, πίστευε στις δυνάμεις της, πο­λύ περισσότερο που τότε η αγροτιά ήταν πολυπληθέστατη. Κατανοούσε, ωστόσο, ότι η εργατική τάξη είχε (έχει) μεγαλύτερη σταθερότητα, πειθαρχία και ομοιογένεια. Ηταν (εί­ναι) τάξη ικανή να ηγηθεί στις επαναστατικές εξελίξεις, για­τί συνεχώς αυξάνεται, συνεχώς συγκεντρώνεται, είναι η πιο εκμεταλλευόμενη, δεν έχει ιδιόκτητα μέσα παραγωγής, στοιχεία που δε συγκεντρώνει η αγροτιά. Και βεβαίως βρι­σκόταν στα μεγάλα κέντρα κυρίως. Εκανε, λοιπόν, σωστά η ΚΕ που θεωρούσε ότι το ΕΑΜικό κίνημα έπρεπε να στηρι­χτεί, πρώτα απ' όλα, στην εργατική τάξη. Αλλά υπήρχε και ένα ακόμη θέμα: Μπορούσε να κερδηθεί ο αγώνας, αν προ­πύργιά του δεν ήταν τα βασικά κέντρα (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη κ.ά.); Και επιπλέον: Μπορούσε να στηριχτεί και να αναπτυχθεί το ένοπλο κίνημά του (ΕΛΑΣ) δίχως ένα πανίσχυρο πολιτικό μαζικό κίνημα, δίχως το ανίκητο παρά­νομο δίκτυο των πόλεων, το δίκτυο του ΕΑΜ; Κατ' αρχάς, ο ΕΛΑΣ δεν υπήρχε μόνο στα βουνά, υπήρχε και σε Αθήνα-Πειραιά, όπου ήταν μάλιστα και πολυπληθής. Και που η σύν­θεσή του ήταν κυρίως εργατική. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν έπε­σε στο λάθος να αντιπαραθέσει το πολιτικό στο στρατιωτι­κό. Επιχείρησε να τα συζεύξει. Και το έκανε με αρκετή επι­τυχία.
Εξίσου σωστά αντιλαμβανόταν επίσης ότι η εργατική τά­ξη δίχως την αγροτιά θα διεξήγε αγώνα μάταιο. Η πόλη στήριζε το βουνό και το βουνό την πόλη. Και οι δύο μαζί τον αγώνα. Και, βεβαίως, η καθοδήγηση γινόταν από το Κόμμα της εργατικής τάξης.
Η σημασία των κέντρων (πόλεων) μπορεί να κατανοηθεί πιο καθαρά στα χρόνια 1947-1949. Η τροπή του εμφυλίου πολέμου θα ήταν διαφορετική, αν ο ΔΣΕ είχε στον έλεγχό του τέτοιες πόλεις. Και για να εξασφαλίζει εφεδρείες και για πολλούς άλλους λόγους.
2. Το ΚΚΕ υπογραμμίζει και σήμερα ότι είναι αδύνατο να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του δίχως τη συνεχή κατάκτη­ση της θεωρητικής γνώσης, την αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής μεθόδου ανάλυσης των εξελίξεων, δίχως την αφομοίωση της διδασκαλίας για το Κόμμα.
Η παραπάνω υπόμνηση μας παραπέμπει εξ αντικειμένου και στα χρόνια της περιόδου 1941-1945, όπου, αν παρατη­ρήσει κανείς την τότε κατάσταση, θα διαπιστώσει την ύπαρ­ξη τέτοιων προβλημάτων.
Πρόκειται για θέμα θεμελιακής σημασίας, που αποτελεί και δίδαγμα, αλλά και που σε καμιά περίπτωση η επισήμαν­σή του δεν πρέπει να οδηγήσει σε αφ' υψηλού και εκ των υστέρων - άρα εκ του ασφαλούς - θεώρηση των πραγμάτων. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί, εξαιτίας αυτού του γεγονότος, να αμφισβητηθεί η μεγάλη προσφορά του ΚΚΕ και της ΕΑΜικής Αντίστασης, η ηρωική και μεγαλειώδης προσπά­θεια εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, των λαϊκών μαζών. Και το θέμα, βεβαίως, δε βρίσκεται στο να ριχτεί στο πυρ το εξώτερον η τότε ηγεσία του ΚΚΕ, επειδή δεν αντιμετώπισε επαρκώς αυτά τα προβλήματα.
Η καθυστέρηση στη θεωρητική ανάπτυξη εξηγείται φυ­σικά και με αντικειμενικούς λόγους. Η παράνομη και ημιπαράνομη ζωή του ΚΚΕ (με διαλείμματα νομιμότητας) στα χρόνια 1918-1941, και το σχετικά νεαρό της ηλικίας του εμπόδισαν αναμφίβολα την ανάπτυξη συστηματικής θεωρητικής δουλειάς, παρά το γεγονός ότι είχε κάποιες δυνα­τότητες να βγάλει πιο ουσιαστικά και σε βάθος συμπερά­σματα από τη δική του πείρα αντιμετώπισης των κρίσεων που είχε στο μεταξύ περάσει (πάλη κατά του αρχειομαρξισμού, του λικβινταρισμού, των σοσιαλδημοκρατών που υπήρχαν στις γραμμές του από το 1918, κ.ά.). Ωστόσο, οι αντικειμενικές συνθήκες δεν αναιρούν την υποκειμενική ευ­θύνη. Οταν μάλιστα υπάρχει το παράδειγμα του Μπολσεβίκικου Κόμματος, που μέσα στη φωτιά της πάλης φρόντι­ζε να συνδέει την ιδεολογική και οργανωτική δράση με συ­νέπεια και συστοιχία. Βεβαίως, στην τότε Ρωσία υπήρχαν πλούσιες επαναστατικές παραδόσεις, πολλά χρόνια πριν ξεσπάσει η Οχτωβριανή Επανάσταση, κάτι που δεν υπήρξε στην Ελλάδα του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Παράλληλα, αφομοιώθηκε από το ρωσικό επαναστατικό κίνη­μα η αντίστοιχη πείρα των επαναστατικών κινημάτων της Δυτικής Ευρώπης. Το γιατί δεν έγινε δυνατό σε μεγάλο βαθμό να αφομοιωθεί δημιουργικά η συγκεκριμένη εμπειρία, είναι ένα θέμα που ίσως να μην αφορά μόνο και κυρίως το ΚΚΕ εκείνων των χρόνων, αλλά να αφορά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Και είναι θέμα προς μελέτη.
3. Καθένας από τους ηγέτες του ΕΛΑΣ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ έπαιξε ασφαλώς το μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο του, είχε τη σημαντική συμβολή του. Αλλά η πρώτη τιμή, ο πρώ­τος ρόλος, ανήκει στο ΚΚΕ.
Η ανάδειξη του συλλογικού όχι μόνο δε μειώνει το ατο­μικό, αλλά και το τοποθετεί στις σωστές διαστάσεις του. Προσδίδει στην ιστορική προσωπικότητα (Αρης - Σαράφης, κ.ά.) το πραγματικό ύψος της, δίχως να την μυθοποιεί.
Ο ηρωικός θάνατος ενός ηγετικού στελέχους (και γενι­κά η προσφορά του), όσο κι αν πρέπει να εξαίρεται και να παραδειγματίζει, δεν είναι πολιτικά - αλλά και ηθικά - σωστό να σβήσει τα όποια λάθη του στελέχους όταν αποτιμώνται η πορεία και η προσφορά του. Κι εξάλλου, υπάρχουν χιλιάδες νεκροί του αγώνα, ακόμη και παιδιά, που έδωσαν τη ζωή τους για τα ιδανικά του ΚΚΕ. Και που δεν έκαναν τίποτα λι­γότερο - από την άποψη της αυτοθυσίας - απ' ό,τι οι γνωστοί ήρωες και ηρωίδες του ΚΚΕ.
4. Η πείρα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είναι εξαιρετικά χρήσιμη και όταν αφορά στο ρόλο της βίας στην ταξική πάλη, ως συ­στατικό στοιχείο της. Ενθεν και ένθεν. Η επικαιρότητά του ως θέματος της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης είναι σημα­ντικά αυξημένη σήμερα. Κι όταν μάλιστα αναφερόμαστε στα χρόνια 1941-1945, που ο λόγος γίνεται για την ένοπλη βία των δικαίων και των αδίκων.
Καθόλου δεν είναι τυχαία η προπαγανδιστική προσπά­θεια των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών να συσκοτίσουν τα πράγματα, μιλώντας γενικά για καταδίκη της τρομοκρατίας. Πέρα από το γεγονός ότι με αυτόν τον τρόπο βγάζουν έξω από το λογαριασμό τη δική τους κρατική τρομοκρατία, επι­χειρούν και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό: Βάζουν στο ίδιο τσουβάλι (άρα είναι προς καταδίκη και δίωξη) την τρομο­κρατία οργανώσεων που οι ίδιοι καθοδηγούν ή χρησιμοποι­ούν ή αξιοποιούν, με τη λαϊκή πάλη! Γιατί αυτή η τελευταία είναι ο στόχος τους. Και η αντιμετώπισή της συνδέεται και με την πολιτική δυσφήμισή της, αλλά και με την απόρριψή της από τους ίδιους τους λαούς...
Από αυτή την άποψη, η πείρα των χρόνων 1941 -1945 (κα­θώς και μετά, η πείρα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας) είναι εξαιρετικά πολύτιμη. Μπροστά στη βία του αστικού κράτους και των οργανώσεων και μηχανισμών του, οι αγω­νιζόμενοι λαοί δεν έχουν τίποτα άλλο να αντιπαρατάξουν από το μαζικό πολιτικό αγώνα, που περιλαμβάνει όλες τις μορφές πάλης - και την ένοπλη. Τι άλλο έχουν ν' αντιπαρα­τάξουν σήμερα οι Παλαιστίνιοι ή οι Κουβανοί ή άλλοι; Αυτός ο αγώνας είναι όντως εχθρικός με την τρομοκρατία (την πά­σης φύσεως) που ασκεί ο ιμπεριαλισμός ή με τις δήθεν επαναστατικές οργανώσεις που λειτουργούν ως προβοκάτορες κατά των λαϊκών κινημάτων. Και βεβαίως δεν είναι πολιτικά σύμφωνος με τους απεγνωσμένους, που ζώνονται με πυ­ρομαχικά και χτυπούν στα τυφλά, προσδοκώντας ν' αντιπαλέψουν έτσι τον ιμπεριαλισμό.
5. Την άνοιξη του 1943 αποφασίστηκε η αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ). Το γεγονός αυτό ήταν με­γάλης σημασίας, όχι θετικής.
Δεν είναι της στιγμής να εξεταστεί εδώ η ιστορία της αυ­τοδιάλυσης, ούτε οι λόγοι που αναφέρονται στο σκεπτικό για τη συγκεκριμένη απόφαση, που σε τελευταία ανάλυση είναι λίγο-πολύ γνωστοί.
Οπως υπογράμμισε η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (15-16 Ιούλη 1995), «χρειάζεται να μελετηθούν στην πορεία και να φωτιστούν οι αρνητικές συνέπειες, οι επιπτώσεις από τη διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ως ενιαίου κέντρου, με την ανταλλαγή απόψεων και με άλλα κομμουνιστικά κόμματα»9.
* Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 5/2001 της ΚΟΜΕΠ.
Σημειώσεις
1. Τάιμς της Νέας Υόρκης, 24 Ιούλη 1941.
2. Ηλία Βενέζη, Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, σελ. 194, εκδ. «Εστία».
3. Ο.π., σελ. 215.
4. Εντι Μάγιερς, Η ελληνική περιπλοκή, σελ. 280-281, εκδ. «Εξάντας».
5. Κομνηνού Πυρομάγλου, Ο Γεώργιος Καρτάλης και η εποχή του, τόμ. Α', σελ. 136-137, Αθήναι, 1965.
6. Γιώργη Αθανασιάδη, Η πρώτη πράξη της ελληνικής τραγωδίας, σελ. 67, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή».
7. Θεμιστοκλή Τσάτσου, Αι παραμοναί της Απελευθερώσεως (1944), σελ. 23, εκδ. «Ικαρος».
8. Dominique Eudes, Οι Καπετάνιοι, σελ. 25, εκδ. «Εξάντας».
9. Εκτιμήσεις και προβληματισμοί για τους παράγοντες που καθόρι­σαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού καθεστώτος στην Ευρώπη. Η ανα­γκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού, σελ. 64, έκδ. της ΚΕ του ΚΚΕ.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Τέλος,θα πρέπει να δώσω μία απάντηση, γιατί τόσο καιρό ανέφερα πως δίνω στήριξη στο ΚΚΕ. Πρώτον γιατί αυτή η ουδετερότητα του, δεν ήταν σαν αυτή που είχαν οι Νατοϊκές Οργανώσεις οι οποίες κάνανε παρακρατικές και φιλοιμπεριαλιστικές εκδηλώσεις και λανθασμένα πίστευα πως μπορεί να μετατραπεί σε μία ισχυρή Αντιιμπεριαλιστική δύναμη που θα φέρει και την απελευθέρωση στην χώρα. Δεύτερον γιατί σαν απόγονος αντάρτη του ΕΑΜ και Κομμουνιστής θα έπρεπε να δώσω πρώτα στήριξη( έστω και ανοργάνωτα) στο Κόμμα που γέννησε το ΕΑΜ και τρίτον για προσωπικούς οικογενειακούς λόγους(απολιτίκ το ξέρω). Απλά, όφειλα πολλά στους ανθρώπους του Εργατικού Κέντρου Άρτας, λόγω του ότι στήριξαν πολύ τον άπορο πατέρα μου, τα τελευταία χρόνια της ζωής του.


Χριστόφορος Τριαντάφυλλος






Share:

Recent Posts

Unordered List

Theme Support